Δούρειος Ίππος

Ιστοχώρος πολιτικής ανάλυσης και διαλόγου

Οι χρόνιες oνειρώξεις της ελληνικής οικονομίας

Periklis1Του Δημήτρη Ζιαμπάρα*

Δύσκολα μπορεί κάποιος να αρνηθεί ότι για την οικονομική ανάπτυξη οποιασδήποτε χώρας υπάρχουν δυο παράγοντες απολύτως απαραίτητοι: δουλειά από πολλούς και επιχειρηματικότητα από λίγους. Οι Έλληνες παρουσιάζουμε σοβαρές ελλείψεις και στα δύο.

Η δουλειά από την φύση της χαρακτηρίζεται από επαναληπτικότητα και μεθοδικότητα. Ως πνευματικός λαός μισούμε την επαναληπτικότητα διότι μας κάνει να βαριόμαστε αφάνταστα και αδυνατούμε να υιοθετήσουμε την μεθοδικότητα διότι είμαστε φύσει χαοτικοί. Μόνο το μεράκι μπορεί να κινητοποιήσει κάποιους από εμάς, δηλαδή ο έρωτας γι αυτό που κάνουμε. Σε εποχές μεγάλης οικονομικής ακμής, αυτά τα μειονεκτήματα τα λύναμε με τους δούλους. Σήμερα τους δούλους θα θέλαμε να τους υποκαταστησουμε με τους οικονομικούς μετανάστες, οι οποίοι θα μπορούσαν να είναι η λύση σε αυτό μας το πρόβλημα, να μας απαλλάσουν από τα καθημερινά και εμείς να ασχολούμαστε με ό,τι θεωρούμε ουσιώδες σε αυτή την ζωή.

Το άλλο που είναι σε ανεπάρκεια, εντός Ελλάδας -διότι οι Έλληνες στο εξωτερικό δρουν διαφορετικά- είναι η επιχειρηματικότητα, η οποία απαιτεί πρωταρχικά διακινδύνευση. Προς στιγμήν, είμαστε μια αμυντική κοινωνία με γενικευμένο συλλογικό όραμα να γίνουμε δημόσιοι υπάλληλοι. Αυτό κατά την γνώμη μου οφείλεται στην ανασφάλεια που νιώθουμε όταν λειτουργούμε έξω από τα πλαίσια μιας κοινότητας, μόνο εκεί μπορούμε εμείς ως άνθρωποι να ανακαλύψουμε την προσωπική μας πληρότητα (λαοί όπως οι Άγγλοι ή οι Ολλανδοί δεν το έχουν τόσο ανάγκη) και να βρούμε το θάρρος που απαιτεί η επιχειρηματικότητα.

Ιστορικά την κοινότητα την βρίσκουμε οπουδήποτε μεγαλουργήσαμε οικονομικά, από τα ηπειρώτικα ζαγοροχώρια μέχρι τις ελληνικές κοινότητες του εξωτερικού.

Οπότε η οικονομία μας ίσως θάπρεπε να σχεδιαστεί κατ’ αρχήν σε κοινοτικό επίπεδο και όχι σε εθνικό, στηριζόμενη κατ’ αρχάς στην ύπαρξη ενός λογικού αριθμού οικονομικών μεταναστών. Νομίζω ότι σε μας όλα ξεκινάνε από μια πραγματική οικονομική τοπική αυτοδιοίκηση. Οι πραγματικά σημαντικές ιδέες των Δημοκρατικών σε αυτό το πλαίσιο θα γινόντουσαν ενθουσιωδώς δεκτές από τον πολιτικό κόσμο, ενώ αντιθέτως, σε ένα κρατικό πλαίσιο μάλλον θα χάνονταν όπως τόσες και τόσες άλλες.

*Δικηγόρος, ΜΒΑ, DiplEng, στέλεχος των Δημοκρατικών

Advertisements

19 responses to “Οι χρόνιες oνειρώξεις της ελληνικής οικονομίας

  1. Αχιλλέας Ευθυμίου Ιουνίου 14, 2009 στο 10:29 μμ

    Αγαπητέ κύριε Ζιαμπάρα,
    θα ήθελα να συνδράμω στις σκέψεις σας λέγοντας ότι, εάν θέλουμε να δούμε την ελληνική οικονομία να ανακάμπτει θα πρέπει πρωτίστως να εμπεδώσουμε την έννοια της αλλαγής στα κύτταρά μας. Η αλλαγή αντιμετώπισης του κράτους – η πεποίθηση δηλαδή ότι η πληρωμή φόρων είναι για το καλό και την πρόοδο της κοινωνίας και ότι απευθύνεται στο σύνολο των πολιτών – είναι κυρίαρχο ζήτημα για να μπορέσουμε όλοι να στρατευτούμε προς μια κοινή πορεία βελτίωσης της ποιότητας ζωής, της ανάπτυξης και των αξιών αυτής της χώρας. Όταν ο πολίτης γνωρίζει και εμπιστεύεται του διαχειριστές του δημοσίου πλούτου, εισπράττοντας καθημερινά τα ανταποδοτικά οφέλη της επιβολής των φόρων – καλύτερες υπηρεσίες υγείας, δωρεάν και ανταγωνιστικό σύστημα δημόσιας παιδείας, ποιοτικό αστικό περιβάλλον, ορθολογική διαχείριση κ.α.- τότε δεν έχει κανέναν λόγο να μην βοηθήσει προς αυτή την κατεύθυνση. Θα σας θυμίσω την εποχή των ολυμπιακών αγώνων του 2004. Η συνεισφορά των εθελοντών στην επιτυχή έκβαση των αγώνων ήταν καταλυτική. Εκτός, από καταλυτική θα έλεγα ότι ήταν και πρωτόγνωρη για τα ελληνικά δεδομένα. Αυτό τι μας δίδαξε; Μας δίδαξε ότι οι έλληνες ενδιαφέρονται για το κοινό καλό, ενδιαφέρονται για μια κοινή προσπάθεια με στοιχεία ανιδιοτέλειας, ανταποκρίνονται στο κάλεσμα και δεν αδιαφορούν. Αρκεί να πεισθούν. Να τους δείξει –αποδείξει – κανείς ότι πράγματι είναι για καλό σκοπό και ότι όλοι θα ωφεληθούμε απ’αυτό. Τότε, συμμετέχουν, αγωνίζονται και δεν εγκαταλείπουν. Αυτό ήταν και το μήνυμα, χωρίς την βοήθεια των εθελοντών, αγώνες δεν μπορούν να γίνουν. Σήμερα, πρέπει όλοι μας να καταλάβουμε ότι χωρίς την συμβολή – συμμετοχή όλων μας αλλαγές δεν μπορούν να γίνουν. Δεν μπορεί από την μια μέρα στην άλλη να εξαφανισθεί το έλλειμμα της ελληνικής οικονομίας. Αρκεί να πιστέψουμε ότι μπορούμε να το κάνουμε, έχοντας όμως στο τιμόνι πολιτικούς που μπορούν να ανταπεξέλθουν στις προκλήσεις των καιρών και να δουλέψουν με γνώμονα το κοινό καλό και την πρόοδο της χώρας μας, προσφέροντας ανιδιοτελώς τις υπηρεσίες τους μη σκεφτόμενοι τον προσωπικό τους πλουτισμό. Διαφορετικά θα ψάχνουμε κάθε φορά να βρούμε τεχνάσματα για να ανασάνουμε λίγο από τα δυσβάσταχτα χρέη που εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε είτε με τις επιλογές στην εκπροσώπησή μας, είτε με την αδιαφορίας μας και τη χαλαρή μας αντίδραση μπροστά στα εξόφθαλμα σκάνδαλα όλων των κυβερνήσεων, από την μεταπολίτευσή και μετά. Ο υφιστάμενος υπουργός οικονομίας ψάχνει να βρει 7 δις ευρώ για να καλύψει το έλλειμμα και σχεδιάζει σωρεία φοροεισπρακτικών μέτρων μέσα στο καλοκαίρι, όταν το ελληνικό δημόσιο χάνει κάθε χρόνο 50 δις ευρώ από τη διακίνηση μαύρου χρήματος. Νομίζω είναι προφανές ότι η ανεπάρκεια των κυβερνήσεων να χαλιναγωγήσουν τη διαφθορά, την παράνομη εργασία, την αλόγιστη σπατάλη του δημοσίου και την φοροδιαφυγή όλα αυτά τα χρόνια είναι από τις βασικές αιτίες που η ελληνική οικονομία δεν μπορεί να ορθοποδήσει. Προσφάτως, το υπουργείου οικονομίας προέβαλε διαφημιστική καμπάνια προκειμένου να ευαισθητοποιήσει τους πολίτες για την αναγκαιότητα πληρωμής των φόρων λέγοντας ότι είναι θέμα κοινωνικής ευαισθησίας. Ο κλέφτης δηλαδή δίνει συμβουλές στον νοικοκύρη. Έτσι αντιμετωπίζουν σήμερα οι πολίτες του πολιτικούς, ως κλέφτες. Για να κάνεις κάτι που σου λέει κάποιος θα πρέπει να πρώτα να έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη σου. Πως λοιπόν έχει το θράσος να σου λέει ότι – είσαι κοινωνικά ανεύθυνος αν δεν πληρώνεις του φόρους σου – όταν ο ίδιος παρανομεί να σε ζημιώνει με την ανεπάρκειά του, με το μικροπολιτικό του συμφέρον με την καιροσκοπική στάση του και συμπεριφορά και με την αποδεδειγμένη ανικανότητά του εν τέλει. Όταν όλα αυτά αλλάξουν ή όταν οι πολίτες πεισθούν ότι κάτι έχει αλλάξει τότε θα αρχίσει το σύστημα -από μόνο του- να κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση. Συνεχίζεται….

    • Δημήτρης Ζιαμπάρας Ιουνίου 20, 2009 στο 8:16 πμ

      Αγαπητέ κε Ευθυμίου, σας είμαι υπόχρεος για τον χρόνο σας να διαβάσετε το άρθρο και να απαντήσετε. Συμφωνώ απόλυτα μαζί σας για το έλλειμμα δημοκρατίας που διαπιστώνεται και που το θεωρείτε γενεσιουργό αιτία των δεινών μας. Όσον αφορά το θέμα της διαφθοράς διαβάστε την απάντηση που έδωσα στον κο Σταυριανάκη.

  2. ΜαριναP Ιουνίου 15, 2009 στο 12:30 μμ

    Συγχαρητήρια για τον πρωτότυπο τίτλο. Συμφωνώ σε γενικές γραμμές αλλά πιστευω οτι η ελλειψη επιχειρηματικότητας οφειλεται στην παντελή ελλειψη κινητρων και παιδειας για να ενισχυθουν/ δημιουργηθούν νεοι επιχειρηματιες. Μολις Ελληνες βρεθουν σε περιβαλλον που ευνοεί την επιχειρηματικότητα μεγαλουργουν (βλ. Ελληνες μεταναστατες στην Αμερικη τη δεκαετια του 60)

    • Δημήτρης Ζιαμπάρας Ιουνίου 18, 2009 στο 3:11 μμ

      Κυρία Μαρίνα, ευχαριστώ για τον χρόνο σας να σχολιάσεται. Ο Larry Ellison, Oracle Corporation CEO & President, είχε δηλώσει σε ομιλία του σε Harvard MBAers ότι το συγκεκριμένο course δεν είναι τίποτε άλλο παρά εκκολαπτήριο μελλοντικών υπαλλήλων, και αν θέλουν να γίνουν επιχειρηματίες να το παρατήσουν. Παρόμοια άποψη είχε υποστηρίξει και ο Bill Gates της Microsoft. Η επιχειρηματικότητα έχει ανάγκη την παιδεία του πεζοδρομίου και basket balls.

  3. ΜΑΡΙΕΤΤΑ ΔΡΙΒΑ Ιουνίου 15, 2009 στο 7:11 μμ

    Αγαπητέ Δημήτρη διάβασα με πολύ ενδιαφέρον το άρθρο και τα πολύ ουσιαστικά σχόλια που το συνοδεύουν (με τα οποία συμφωνώ απολύτως).
    Διαβάζοντας τις σκέψεις σου έχω την αίσθηση οτι χτίζεις γέφυρες σε διαφορετικά θέματα, τα οποία τα συνδέεις δίνοντας τους άλλες διαστάσεις.
    Διαθέτεις ένα οξύ κριτικό μέτρο για τον ελληνικό λαό και τη φύση του κινούμενο σε άκρα.
    Αναρωτιέμαι ειδικότερα πως αντιλαμβάνεσαι το θέμα των μεταναστών και το συδέεις στην οργάνωση της οικονομίας σε κοινοτικό επίπεδο. Θα με ενδιέφερε αυτό το σημείο να το ανέλυες περισσότερο.

    • Δημήτρης Ζιαμπάρας Ιουνίου 16, 2009 στο 7:35 πμ

      Αγαπητή κα Δρίβα, ευχαριστώ για τα σχόλιά σας. Σε ένα λαό που δεν αρέσει η δουλειά όπως ο ελληνικός δεν έχει περιθώρια φυλετικών ιδεοληψιών. Κάποιος πρέπει να δουλεύει σε αυτή την κοινωνία. Τον ρόλο των δούλων της αρχαιότητας παίζουν οι σημερινοί οικονομικοί μετανάστες και μάλιστα σε πολύ χειρότερες συνθήκες διαβίωσης από εκείνους. Όταν μια μικρή κοινωνία κατορθώσει να λειτουργήσει ως Κοινότητα (όπως συνέβει στις αρχαιοελληνικές Πόλεις ή στις Βυζαντινές Κοινότητες) το μέλος αυτής της ανθρώπινης συλλογικότητας αντλεί λόγο ύπαρξης και πληρότητα από την ίδια την σχέση του με την κοινότητα. Αυτή είναι η λεγόμενη Αριστοτελική ευδαιμονία. Δεν διαθέτουν όμως όλοι οι άνθρωποι τις αρετές να μετέχουν σε μια κοινότητα οπότε τότε αναζητούν άλλους λόγους ύπαρξης όπως μια «καριέρα» ή την ηδονοθηρία που τους οδηγεί σε μια συνεχή υλιστική στοχοθεσία. Αυτοί οι άνθρωποι είναι πολύτιμοι ως δορυφόροι μιας κοινοτικής ζωής εφόσον συμπληρώνουν τις δομικές ελλείψεις ενός τέτοιου τρόπου ζωής που δεν ιεραρχεί αρκετά υψηλά τα χρήσιμα. Όπως έλεγε και ο Αριστοτέλης «Το ζητείν πανταχού το χρήσιμον ήκιστα αρμόττει τοις ελευθερίοις και μεγαλοψύχοις», (Πολ Θ3, 1338b). Από την άλλη πλευρά οι άνθρωποι γύρω από την κοινότητα που αποτελεί από μόνη της πολλαπλασιαστή ισχύος σε πολλά καθημερινά θέματα όπως η Επιχειρηματικότητα ή η Τέχνη βρίσκουν το ασφαλές περιβάλλον που αναζητούν για να περάσουν σχετικά (όσο είναι αυτό δυνατόν) ξένοιαστα τον βίο τους.

  4. Γιώργος Σταυριανάκης Ιουνίου 17, 2009 στο 3:26 πμ

    Αγαπητέ Δημήτρη, με πολύ ενδιαφέρον διάβασα το άρθρο σου καί θα ήθελα να διαφωνήσω μερικώς. Ολοι οι λαοί έχουν την επιχειρηματικότητα μέσα τους εφόσον τα προϊόντα γύρω τους υπάρχουν σε αφθονία. Το μεγάλο πρόβλημα στην Ελλάδα είναι η διαφθορά. Οταν κάποιος στήνει μία επιχείρηση σ’ αυτόν τον τόπο χρειάζεται ασφάλεια, τουλάχιστον στην δοσοληψία του με το ελληνικό κράτος γιατί η αγορά από την φύση της δεν παρέχει ασφάλεια.
    Αρα, πρώτον θα πρέπει να κάνει την επένδυση του στοχεύοντας σε υψηλό ποσοστό κέρδους καί γρήγορη απόσβεση, πριν τα κοράκια του δημοσίου καταλάβουν τι συμβαίνει καί έρθουν να πάρουν εκβιαστικά το μερίδιο το δικό τους καί του κόμματος που τους διόρισε.
    Οσο γιά τους λαούς που προανέφερες, οι μεν ολλανδοί πράγματι είναι έμποροι αλλά καί παραγωγοί, οι δε άγγλοι την παραγωγή την έχουν ελατώσσει εδώ καί αρκετές δεκαετίες.
    Συνοψίζω λέγοντας ότι οι έλληνες είναι εργατικοί, δημιουργικοί καί έτοιμοι να αναλάβουν ρίσκο αρκεί να καθαρίσει το βρωμερό μας κράτος από τα ανθρωποειδή που πού χωρίς ρίσκο και έργο θέλουν να πλουτίσουν.
    Συγχωρήστε μου τον θυμό, ίσως σε κάποιο άλλο αρθρο καταλάβετε.

    Φιλικά
    Γιώργος Σταυριανάκης

    • Δημήτρης Ζιαμπάρας Ιουνίου 17, 2009 στο 8:44 μμ

      Αγαπητέ κε Σταυριανάκη νάστε καλά για τον χρόνο που διαθέσατε για τον σχολιασμό. Η διαφθορά πολύ σωστά επισημαίνετε τελευταία έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Γενικώς έχουμε μια μικρή αλλεργία με την κοινωνική ηθική: μια συγκεκριμένη αίσθηση του καλού και του κακού, απόρροια ιστορικών εθισμών. Βέβαια οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι η ανηθικότητα είναι διαχρονικό και αναπόφευκτο στοιχείο του ελληνικού τρόπου ζωής. Δεν πιστεύουμε σε αφέλειες περί καλών και κακών πράξεων, οι οποίες μας πάνε στον παράδεισο ή στην κόλαση. Η Κοινωνική Ηθική και η χειραγώγηση των Ενοχών είναι ένας τρόπος επίτευξης της κοινωνικής συνοχής που έχει ιδιαίτερα καλλιεργηθεί σε ατομοκρατικές ιουδαϊκές και χριστιανικές κοινωνίες. Εμείς επιτυγχάνουμε την κοινωνική μας συνοχή όχι τόσο μέσω της συνήθειας αποφυγής συγκεκριμένων πράξεων (να μην λέμε ψέματα, να μην κλέβουμε, να μην ξενοκοιτάμε κτλ), αλλά κυρίως από την ισότιμη μετοχή μας σε κάτι συλλογικότερο που μας ξεπερνάει και αποτελεί για μας λόγο ύπαρξης. Όταν δεν το βρίσκουμε (όπως τώρα) χάνουμε τα θετικά αυτού του τρόπου ζωής, ενώ τα αρνητικά παραμένουν. Για να ξεπεράσουμε τα φαινόμενα διαφθοράς πρέπει γρήγορα να απεμπλακούμε από οτιδήποτε εθνικό/κρατικό και να μεταβούμε άμεσα σε τοπικό/περιφερειακό επίπεδο σχεδιασμού και δράσης.

  5. Ιωάννης Σάμιος Ιουνίου 19, 2009 στο 8:57 μμ

    Αγαπητέ Δημήτρη πράγματι το άρθρο σου είναι πολύ ενδιαφέρον λόγω της οπτικής γωνίας που επιλέγεις για να εξηγήσεις την μονίμως σε κακή κατάσταση εθνική οικονομία.Σε πολλά απ’ όσα γράφεις συμφωνώ γι’ αυτό και θα αναφερθώ σε ορισμένα σημεία που έχω κάποιες ενστάσεις. Συγκεκριμένα αν παρατηρήσεις προσεκτικά η επανάληψη και η μεθοδικότητα είναι τα δύο κυριότερα χαρακτηριστικά ενός τεμπέλη με τον οποίο τείνεις, όχι μόνο εσύ αλλά η πλειοψηφία, να χαρακτηρίσουν το νεοέλληνα.Ο τεμπέλης επιλέγει να μην εργάζεται και το κάνει επαναλαμβανόμενα και ακούραστα και μάλιστα με φοβερή μεθοδικότητα. Αν θέλεις, το ίδιο ισχύει και για τους ολίγον εργαζόμενους που κυνηγούν το εύκολο χρήμα. Αντίθετα, το χρήμα, η επιχειρηματικότητα, η οικονομία γενκότερα με την έννοια της ανάπτυξης, θέλει πρωτοτυπία, ενέργεια, πρωτοβουλία, οργάνωση, σχεδιασμό και βεβαίως μεθοδικότητα και επανάληψη. Όμως η μεθοδικότητα και η επανάληψη μόνες χωρίς ελιγμούς δεν συντηρούν μια οικονομία χωρίς πρωτοβουλίες και σχεδιασμό συνεχώς δανειζόμενη και χωρίς στηρίγματα. Η επιχειρηματικότητα δεν έχει εθνική ταυτότητα, κατά τη γνώμη μου, απλά εμείς οι Έλληνες στερούμαστε ως άτομα και συνεπώς ως σύνολο την στοιχειώδη παιδεία ενός πολιτισμένου και με κοινωνική συνείδηση λαού. Όπως πολύ καλά γνωρίζεις και το βιώνουμε από κοινού καθημερινά με το χειρισμό διαφόρων νομικών υποθέσεων – βιοτικών σχέσεων, η πειθαρχία και η τήρηση των νόμων είναι «κοινωνικό παράπτωμα» για τον νεοέλληνα. Συνεπώς η όποια εξέλιξη, κατα βάση οικονομική, έρχεται στο άτομο κυρίως λόγω αυτοπεριορισμού (όχι τήρησης γενικότερων κανόνων) και συγκέντρωσης στο στόχο με βάση προσωπικά κίνητρα. Αδυνατούμε να ενεργήσουμε ως σύνολο με κοινωνικό οραμα και στόχους. Όσο για τα περί διαφθοράς αυτά υπήρχαν και θα υπάρχουν σε κάθε κοινωνία αφού είναι αναμφισβήτητα μια από τις πιο γνώριμες και διαχρονικές εκφάνσεις της εγκληματικότητας η οποία περιλαμβάνεται στην ανθρώπινη φύση και απαντάται σε όλες τις ανθρώπινες κοινωνίες.Η διαφορά είναι κατα πόσο ελέγχεται και μετριάζεται αυτή και ποιός επωμίζεται τον έλεγχο. Υποθέτω το κράτος, ενδεχομένως όπως προτείνεις σε τοπικό περιφερειακό επίπεδο, ώστε ο έλεγχος να είναι στενότερος και οι συνέπειες ορατές πιο καθαρά και γρήγορα. Αυτό που είναι πλέον βέβαιο και επισημαίνεται και από τους δημοκρατικούς είναι ότι υπάρχει θέμα μη λειτουργίας των θεσμών, οι οποίοι άλλωστε είναι απαραίτητοι και πρέπει να προσαρμόζονται στις απαιτήσεις και τις συνθήκες κάθε εποχής και κοινωνικής ομάδας.

    • Δημήτρης Ζιαμπάρας Ιουνίου 20, 2009 στο 8:08 πμ

      Αγαπητέ κε Σάμιε, νάστε καλά για την υπομονή σας να διαβάσετε το άρθρο μου και να απαντήσετε. Να σας τονίσω ότι συμμερίζομαι την γνωστή ρήση των αναρχικών ότι «ο Τεμπέλης είναι ο Σωστός Άνθρωπος στην Λάθος Θέση».

  6. Aurora Ιουνίου 20, 2009 στο 12:28 μμ

    Αγαπητέ Δημήτρη
    Χαίρομαι που έχω ξανά την ευκαιρία να διαβάσω απόψεις σας.
    Αν και συμφωνώ με όσα πολύ εύστοχα διατυπώνετε και αυτή τη φορά για το θέμα της οικονομίας, θα ήθελα απλώς να συνεισφέρω με δύο επισημάνσεις. Η μία έρχεται από τον Δανό φιλόσοφο – ανθρωπολόγο Γιορν, που κατά τη θεωρία των τριλεκτικών δομών, υποστηρίζει ότι τον ελληνο βυζαντινό πολιτισμό τον χαρακτηρίζει το «παίγνιο» στο θέμα του χρόνου. Αυτό ως προς το σημείο που αναφέρετε για τους χαοτικούς Έλληνες αλλά και για την επιχειρηματικότητα. Το άλλο έρχεται από τις προσεγγίσεις του Έλληνα Ζιάκα που εστιάζει στα κεντρικά στοιχεία του ελληνισμού, που είναι ο ελευθεροκεντρισμός και η κοινότητα.
    Όλα δείχνουν ότι η επιμονή μας να αντιγράφουμε άλλων «τρόπους βίου», μας έχουν βγάλει από την τροχιά ανάπτυξης του πολιτισμού μας. ..

    • Δημήτρης Ζιαμπάρας Ιουνίου 23, 2009 στο 8:56 πμ

      Aurora, ευχαριστώ για το σχόλιό σας. Συμφωνώ και επαυξάνω όσον αφορά τα περί αντιγραφής «τρόπων βίου» όπως πολύ όμορφα αναφέρεται. Τι εννοείται όμως με το «παίγνιο» του Ελληνοβυζαντινού Πολιτισμού;

      • Aurora Ιουλίου 7, 2009 στο 2:24 μμ

        Αγαπητέ Δημήτρη,
        ως παίγνιο προσεγγίζει την λύση ο Γιορν, όταν στην τριλεκτική δομή παρελθόντος- παρόντος και μέλλοντος, έχουμε σύντηξη παρόντος και μέλλοντος και διαφεύγον πόλο το παρελθόν με κυρίαρχο μεταξύ των άλλων δύο, το μέλλον. Την ιδέα αυτή αποδέχεται και περιγράφει και ο Θ.Ζιάκας στο Πέρα από το Άτομο (2003: 171), όπου υιοθετείτην ιδέα ως άλλη γραφή της «εσχατολογικής αλήθειας»…

  7. Κανελλοπουλου Μαριανθη Ιουνίου 23, 2009 στο 9:16 μμ

    Επιτελους και ενα αρθρο για την οικονομια που την προσεγγιζει με τελειως διαφορετικο τροπο.Συγχαρητηρια στον αρθρογραφο που αν και δικηγορος δεν αερολογει…

    • Δημήτρης Ζιαμπάρας Ιουλίου 1, 2009 στο 12:02 μμ

      Ευχαριστώ κα Κανελλοπούλου για τα καλά σας λόγια. Χαίρομαι που δεν βαρεθήκατε κατά την ανάγνωση του άρθρου.

  8. Κωνσταντίνα Κονίνα Ιουνίου 24, 2009 στο 7:04 μμ

    Το άρθρο σας κε Ζιαμπάρα δίνει με ευρηματικό τρόπο ένα θεμέλιο για την συνύπαρξη Ελλήνων και μεταναστών. Μακάρι και οι πολιτικοί μας να σκέφτονταν με τέτοια ευρύτητα. Δεν μου είναι όμως ξεκάθαρο το θέμα της τοπικής αυτοδιοίκησης με τον τρόπο που το τοποθετείτε. Είσαστε δηλαδή εσείς ευχαριστημένος από τον τρόπο που λειτουργεί η τοπική μας αυτοδιοίκηση και θέλετε να την διευρύνεται;
    Ακόμα και οι υπόλοιποι σχολιαστές έθεσαν το θέμα της διαφθοράς που πρέπει να παραδεχθείτε ότι είναι πολύ πιο έντονο στους δήμους και στις κοινότητές μας. Θα περίμενα μια ανταπόκριση από εσάς σε αυτό μιας και βλέπω ότι έχετε την καλοσύνη να απαντάτε και μάλιστα με έξυπνο τρόπο στα σχόλια.

    • Δημήτρης Ζιαμπάρας Ιουνίου 30, 2009 στο 3:09 πμ

      Αγαπητή κα Κονίνα ευχαριστώ για το σχόλιο. Όταν αναφέρομαι σε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ τοπική αυτοδιοίκηση δεν εννοώ την σημερινή αυτοδιοίκηση που είναι ένα κακέκτυπο σε σμίκρυνση της κρατικής μηχανής, αλλά μικρές κοινότητες όπου ο πολίτης «μετέχει κρίσεως και αρχής» δηλαδή συναποφασίζει συνεχώς για όλα όσα τον αφορούν, όχι μόνο κάθε 4 χρόνια. Για τα περί διαφοράς δέστε την απάντησή μου στον κο Σταυριανάκη.

  9. Γιάννης Ιουλίου 6, 2009 στο 11:32 πμ

    κατά τη γνώμη μου το γεγονός ότι οι Έλληνες θέλουν να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι ωφείλεται στο ότι οι κρατικές δομές είναι τόσο διεφθαρμένες ώστε μία ιδιωτική επιχείρηση χρειάζεται να δίνει μόνιμα μπαξίσια για τα αυτονόητα, έτσι το επιχηρείν να γίνεται πρακτικά πολύ δύσκολο και αυτοι που γίνονται και πετυχαίουν είναι καταβάση αυτοί που έχουν τάση για κομπίνες. Επιπλέον οι ιδιωτικές εταιρείες είναι στο μεγαλύτερο αριθμό ασόβαρες εκμεταλευόμενς συχνά απαράδεκτα τους εργαζόμενες με καταμέσο όρο χαμηλές αμοιβές οπότε το δημόσιο φαντάζει η καλύτερη λύση. Σκέψου αν στο ημόσιο κερδιζες 100 και σε μία ιδιωτική 200 (υπάρχουν άπειρα τέτοια παραδείγματ στις αναπτυγμένες χώρες) για παρόμοια δουλειά πόσο θα μειωνόταν η ζήτηση στο δημόσιο.

    θα μείνω στο ότι το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι, όπως λοιπόν τα κόμματα βλέπουν την εξουσία σαν εφαλτήριο εξασφάλισης έτσι και οι απο κάτω βλέπουν το δημόσιο σαν εξασφάλιση (διαφορετική εξασφάλιση για τη κάθε κατηγορία)

    • Δημήτρης Ζιαμπάρας Ιουλίου 6, 2009 στο 11:14 μμ

      Αγαπητέ Γιάννη, σευχαριστώ, θα κρατήσω από το σχόλιό σου την λέξη «εξασφάλιση». Ναι, η ψυχή μας είναι γεμάτη φόβο πλέον και μοναδικό σκοπό μας έχουμε να τον ξεπεράσουμε…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: