Δούρειος Ίππος

Ιστοχώρος πολιτικής ανάλυσης και διαλόγου

Εκπαίδευση, μια διαχρονική προχειρότητα

alfavitarioΤου Κώστα Λυντέρη*

Την περίοδο 460 – 370 πΧ έζησε ο Θρακιώτης φιλόσοφος, δημοκρατικών πεποιθήσεων Δημόκριτος στον οποίο ανήκει το εξής γνωμικό:

Πάντων κάκιστον η ευπετείη παιδεύσαι την νεότητα. Αύτη γαρ έστιν ή τίκτει τας ηδονάς ταύτας, εξ ων η κακότης γίγνεται. (Δημόκρ. – Στοβ. Ανθολ.)

΄Οσπερ σημαίνει: Το χειρότερο απ’ όλα τα κακά είναι η προχειρότητα με την οποία μορφώνεται η νεότητα. Γιατί αυτή είναι εκείνη που γεννάει αυτές τις ηδονές απ’ όπου βλασταίνει η κακότητα.

Η προχειρότητα επομένως αποτελούσε και τότε όπως βέβαια και τώρα ένα πρόβλημα στον τομέα της Παιδείας. Ή μάλλον σήμερα αποτελεί ΤΟ πρόβλημα.

Ολόκληρο το εκπαιδευτικό μας σύστημα αποτελεί ένα κακέκτυπο συνονθύλευμα εκπαιδευτικών συστημάτων διαφόρων άλλων χωρών, με ξηλώματα και μπαλώματα καθορισμένα πολλάκις από μικροσυμφέροντα, με αδιάφορους εκπαιδευτικούς και φυσικά αδιάφορους μαθητές.(εννοούνται οι εξαιρέσεις, οι οποίες οφείλονται αποκλειστικά στις προσωπικότητες είτε του εκπαιδευτικού είτε του μαθητού). Η ευθύνη της προχειρότητας βαραίνει αδιακρίτως όσους έχουν αναλάβει τη διακυβέρνηση αυτής της χώρας (και κατ’ επέκταση τους διατελέσαντες υπουργούς),εδώ και 40 χρόνια, καθώς το θέμα της Παιδείας είναι εθνικό κι όχι κομματικό όπως έως τώρα αντιμετωπίζεται.

Η Παιδεία αποτελεί την ταυτότητα ενός λαού, ενός έθνους, κι όπως ένας λαός για να πορευθεί πρέπει να έχει όραμα έτσι κι η Παιδεία πρέπει να έχει όραμα. Αυτά τα δύο οράματα εν πολλοίς ταυτίζονται. Στις μέρες μας αυτό το όραμα λείπει. Ο βαθμοκεντρικός – βαθμοθηρικός προσανατολισμός του εκπαιδευτικού μας συστήματος δημιουργεί ίσως προσωπικά οράματα, αλλά σίγουρα όχι εθνικά.

Η απουσία αξιολόγησης των εκπαιδευτικών οδηγεί στη βουβή, ασπρόμαυρη, ακίνητη και ατομική μάθηση. Η Ελλάδα πρέπει να πάει μπροστά, να επανέλθει στην ακμή της και αυτό θα πρέπει ν’ αποτελεί το όραμα όσων γεννιούνται και διάγουν το βίο τους εδώ. Η αλλαγή φιλοσοφίας της Παιδείας αποτελεί την προτεραιότητά μας. Ο καννιβαλιστικός ανταγωνισμός (ποιος θα φάει τον άλλο) πρέπει να αποδομηθεί από την παραγωγική έρευνα και τις ίσες ευκαιρίες για όλους. Η σημερινή προσχολική ηλικία να γίνει σχολική και η παιδαγωγική διαδικασία να ξεκινά από την βρεφική περίοδο. Τα ιδανικά της αλληλεγγύης, της προόδου, της ευημερίας , της αξιοπρέπειας, της εντιμότητας , της δημοκρατίας και του κοινού καλού θα πρέπει, όχι μόνο να διδάσκονται, αλλά και να υιοθετούνται από τους πρώτους μήνες της ζωής του ανθρώπου. Υπεύθυνοι γι αυτό οι παιδαγωγοί και γι’ αυτούς τα παιδαγωγικά τμήματα της χώρας.

Να ξαναγράψουμε τα βιβλία μας, να ξανακτίσουμε τα σχολεία μας κι εμείς οι εκπαιδευτικοί ας αναλάβουμε τις ευθύνες μας και να τηρήσουμε τον όρκο μας.

Το όραμα μας καλεί για την σύγχρονη ακμάζουσα Ελλάδα.

* Εκπαιδευτικός, μέλος του ΠΣ των Δημοκρατικών

Advertisements

One response to “Εκπαίδευση, μια διαχρονική προχειρότητα

  1. Γιώργος Γιατράς Δεκέμβριος 1, 2009 στο 10:27 μμ

    Πολλές από τις προτάσεις των Δημοκρατικών για την παιδεία πιστεύω ότι είναι εξαιρετικές, με αιχμή του δόρατος την θαυμάσια πρόταση για δημιουργία πρότυπων δημόσιων σχολείων σε κάθε νομό της χώρας.
    Ωστόσο,στο κείμενο των ιδρυτικών θέσεων υπάρχει και μια πρόταση για την παιδεία την οποία θεωρώ εσφαλμένη και με την οποία διαφωνώ. Πρόκειται για την πρότασή σας για «απόδοση μεγαλύτερης έμφασης στην διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών» στη Μέση Εκπαίδευση. Συμπάσχω στη θλίψη πολλών για το γλωσσική αμορφωσιά που επικρατεί σε πολλούς νέους σήμερα, αλλά νομίζω ότι για τον λόγο ακριβώς αυτόν, εκείνο που προέχει είναι να εξασφαλιστεί ότι η μεγάλη μάζα των μαθητών της Μέσης Εκπαίδευσης θα διδάσκεται πρώτα απ’ όλα σωστά τη νεοελληνική γλώσσα. Νομίζω λοιπόν ότι θα πρέπει στις τρεις τάξεις του Γυμνασίου να διδάσκονται μόνον τα νέα ελληνικά, και η διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών να γίνεται μόνο στο Λύκειο. Η δε διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών θα πρέπει να γίνεται με νέο πνεύμα και με έμφαση στην ετυμολογία των λέξεων, ούτως ώστε να γίνεται, όπως επιθυμείτε, «κατανοητή η «λογική» της νέας ελληνικής γλώσσας». Πιστεύω ότι μόνον έτσι θα αποφεύγεται η δημιουργία γλωσσικού κομφούζιου στο μυαλό των παιδιών. Η νεοελληνική λογοτεχνία περιλαμβάνει θαυμάσια κείμενα και δεν υστερεί ως γλώσσα απέναντι στα αρχαία ελληνικά. Αυτό άλλωστε το έχει υποστηρίξει και ο μεγάλος Άγγλος ιστορικός Arnold Toynbee στο μνημειώδες βιβλίο του «Οι Έλληνες και οι κληρονομιές τους» που εκδόθηκε στα ελληνικά το 1992 από τις εκδόσεις Καρδαμίτσα. Στο βιβλίο του αυτό, που εκδόθηκε στα αγγλικά το 1981, δηλαδή μετά τον θάνατό του το 1975, είναι εντυπωσιακή η βαθειά γνώση που είχε αυτός ο άνθρωπος για τη συνολική ιστορία των Ελλήνων και όχι μόνο για μια ιστορική περίοδο, όπως συμβαίνει με άλλους μεγάλους ιστορικούς. Έχει δε τα χαρακτηριστικά ενός «κύκνειου άσματος» καθώς το τέλος του πρώτου κεφαλαίου καταλήγει με τη φράση «Συναναστρέφομαι τους σύγχρονους Έλληνες εδώ και 63 χρόνια, και έχω παρατηρήσει πως βαθμιαία κερδίζουν έδαφος στην επίμοχθη μάχη τους να κυριαρχήσουν πάνω στις κληρονομιές τους αφομοιώνοντάς τες και υπερβαίνοντάς τες». Νομίζω ότι αυτός ακριβώς θα πρέπει να είναι ο στόχος μας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: