Δούρειος Ίππος

Ιστοχώρος πολιτικής ανάλυσης και διαλόγου

Το μεγάλο δίλημμα του ελληνικού πολιτικού συστήματος

ελληνικά τανκς στο πεδίοΤου Μελέτη Η. Μελετόπουλου*

Η συνεχής, κλιμακούμενη και ήδη εκτός ορίων τουρκική στρατιωτική πίεση στο Αιγαίο θέτει στο πολιτικό σύστημα της χώρας το εξής σοβαρό και αναπότρεπτο δίλημμα: ένοπλη άμυνα στην επόμενη πιθανή τουρκική όχι πια αμφισβήτηση αλλά καταπάτηση της Ελληνικής εθνικής κυριαρχίας ή παραχώρηση εθνικού εδάφους, αέρα ή θάλασσας με «νομικά» επενδεδυμένο τρόπο, που θα αποτελεί πολύ απλά συγκεκαλυμμένη ή και απροκάλυπτη εθνική μειοδοσία.

Θεωρώ αδιανόητη την προσφυγή στην Χάγη με ημερήσια διάταξη που θα συμπεριλαμβάνει θέματα πλην της υφαλοκρηπίδας. Ούτε τα κόμματα θα μπορούσαν να αντέξουν το συντριπτικό πολιτικό κόστος και την κατακραυγή, ούτε τα ΜΜΕ θα ήσαν διατεθειμένα να αυτοκαταστραφούν υποστηρίζοντας ή έστω ωραιοποιώντας ένα παρόμοιο ενδεχόμενο, ούτε η κοινή γνώμη θα συναινούσε κατ’ ελάχιστον (υπενθυμίζω το 95% υπέρ του veto στην πΓΔΜ).

Εξ’ άλλου, δεν ανήκω σ’ αυτούς που πιστεύουν ότι στις τάξεις της σημερινής, έστω διεφθαρμένης και χρεωκοπημένης, ιθύνουσας τάξης, συμπεριλαμβάνονται πρόσωπα που ετοιμάζονται να εκχωρήσουν αμαχητί τον κοινό εθνικό μας πλούτο και κληρονομιά προκειμένου να κατευνάσουν τον γείτονα που διαρκώς απειλεί».

Αλλά φοβούμαι ότι τα σημερινά κόμματα εξουσίας θεωρούν αδιανόητο και κάτι άλλο:την ένοπλη σύγκρουση με την Τουρκία. Μέχρι τώρα αυταπατώνταν με την «ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας», που υποτίθεται ότι θα την εξημέρωνε και θα ακύρωνε τις επιθετικές της βλέψεις. Πίστευαν ότι έτσι διέφευγαν από το δίλημμα παραχωρήσεις ή σύγκρουση. Αυτή η πολιτική χρεωκόπησε μαζί με το θερινό moratorium.

Και οι πρωτοετείς φοιτητές διεθνών σχέσεων γνωρίζουν ότι ο μόνος ιστορικά γνωστός μηχανισμός αποτροπής είναι η στρατιωτική ισχύς, που καθιστά το κόστος μίας ένοπλης επιχείρησης απαγορευτικό για τον αντίπαλο. Αντίπαλος που γνωρίζει ότι ο στόχος του απορρίπτει , εξ αρχής, την στρατιωτική απάντηση αισθάνεται ότι δεν θα συναντήσει αντίσταση στα σχέδιά του. Αυτό αποδείχθηκε περίτρανα στο Μόναχο το 1938.

Τα σημερινά κόμματα εξουσίας δεν διαθέτουν την ηγεσία και τα στελέχη που θα μπορούσαν να επωμισθούν τον σχεδιασμό μίας ολοκληρωμένης αποτρεπτικής πολιτικής. Φυσικά, σ’ αυτήν συμπεριλαμβάνεται και το υπαρκτό ενδεχόμενο μίας στρατιωτικής σύγκρουσης. Γι αυτήν απαιτούνται όχι μόνον πολιτικές, αλλά νοητικές και ψυχικές προϋποθέσεις. Αλλά το ασφαλέστερο αποτέλεσμα μίας ολοκληρωμένης αποτρεπτικής στρατηγικής, όπως απέδειξε ο Ψυχρός Πόλεμος, είναι η αναστολή και του ισχυρότερου αντιπάλου να προχωρήσει στην σύγκρουση.

Είναι επείγον η Τουρκία να λάβει σήμερα ένα μήνυμα συνολικής βούλησης του Ελληνικού λαού και της ηγεσίας του για αποφασιστική αποτροπή. Αν η σημερινή κυβέρνηση και αντιπολίτευση δεν μπορούν να εκπέμψουν ένα τέτοιο μήνυμα, αν κάτι τέτοιο ανήκει πέραν των οντολογικών τους προϋποθέσεων, ας παραμερίσουν και ας συμπράξουν στον σχηματισμό μίας κυβέρνησης προσωπικοτήτων και τεχνοκρατών, που θα ισχυροποιήσουν την χώρα διπλωματικά και αμυντικά, ώστε οι Τούρκοι να αρχίσουν να σκέπτονται ότι ο αναθεωρητισμός τους θα έχει κόστος.

Advertisements

One response to “Το μεγάλο δίλημμα του ελληνικού πολιτικού συστήματος

  1. amadel Αύγουστος 13, 2009 στο 7:25 πμ

    Νὰ προτείνω κάτι λιγότερο φιλόδοξο καὶ ἄμεσα πραγματοποιήσιμο;
    Νὰ διορισθεῖ ἄμεσα ὑπουργὸς ἐξωτερικῶν ἐκ προσωπικοτήτων, διαθέτων τὴν κατάλληλη ἐμπειρία, γνώσεις καὶ προσωπικότητα ὥστε νὰ ἀντιμετωπίσει τὸ στρατηγικὸ καὶ διπλωματικὸ ἐπιτελεῖο τῆς γείτονος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: