Δούρειος Ίππος

Ιστοχώρος πολιτικής ανάλυσης και διαλόγου

Είναι τα αυτονόητα, ανόητε.

Του Αιμίλιου Κωστόπουλου*

«It’s the economy, stupid». Αυτό το σύνθημα συντρόφευσε τον Clinton στην πρώτη του εκλογική νίκη, επί του πατρός Bush, εν έτει 1992. Μα δε θα έπρεπε και εμείς εν Ελλάδι να αναλογιστούμε τι διακυβεύεται στις εθνικές μας εκλογές, για ποιο πράγμα πρέπει ακριβώς να μας πείσουν ότι θα εργαστούν τα επικοινωνιακά και λοιπά επιτελεία των γόνων των πολιτικών μας δυναστειών;

Στην Ελλάδα, βέβαια, δεν είναι μόνο η οικονομία. Αλοίμονο, είναι μάλλον τέτοια η κατάσταση που το δράμα της οικονομικής μας οπισθοχώρησης δεν παίρνει center stage στην παρέλαση της εκλογικής ατζέντας. Υπάρχουν βασικά θέματα. Υπάρχουν τα ευρωπαϊκά αυτονόητα που δείχνουν να αποφεύγουν την Ελλάδα.

Δεν είναι, λοιπόν, μόνο το πορτοφόλι μας που ακούγεται, στανικά, να στενάζει. Το ζήτημα που έχει ήδη εντοπιστεί, αλλά, φαίνεται, με λάθος τρόπο, είναι η καθημερινότητα. Δε νομίζω ότι πρόκειται για μια καθημερινότητα πολίτη. Στο ελληνικό σύμπαν, υποκείμενο δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, που θα λέγαμε σε νομική γλώσσα, δεν είναι κάποιος πολίτης. Ο Έλληνας που χτίζει προσπερνώντας το κράτος και ύστερα αξιώνει την προστασία της αυθαιρεσίας από τις φωτιές, ο πανελλαδικά εμπρηστής, αυτός που δίνει ψήφο (κλασσικό απαρχαιωμένο) για μια θέση στο Δημόσιο, και άλλοι τόσοι «συμπολίτες» (αμέτρητοι, αυτοί) που κουβαλούν την ιδιωτικότητά τους στα αυτοκίνητά τους, απειλώντας πεζούς και πεζοδρόμια, δεν είναι πολίτες, είναι;

Έχουν κάποια άλλη νομική σχέση με το θεσμοθετημένο κράτος. Παρεπιπτόντως, πάντα πίστευα ότι η οδική σήμανση μετρά την πολιτική ωριμότητα του Έλληνα.

Η καθημερινότητά του είναι το πρωταρχικό ζητούμενο. Όχι τόσο χαμηλές τιμές στα supermarket, όσο έλεγχοι στην ποιότητα των τροφίμων. Όχι τόσο χαμηλότεροι φόροι, όσο Εφορία που να στέκεται προσοχή όταν δεν είναι αφιερωμένη στη δαχτυλογράφηση. Τα ράντζα, για παράδειγμα, δεν είναι και εντελώς άχρηστα σα μια αναγκαία δεύτερη λύση. Αλλά να πρέπει ο άρρωστος να πληρώσει φακελλάκι;

Την καθημερινότητα την έχουν πολυ-συλάβει και την έχουν πολυ-συλαβήσει. Μοιάζει να μην κατανοούν τα αυτονότητα;

Πριν από την οικονομία (πολύ πριν), πριν ακόμα και από την πολύπαθη Παιδεία, πρέπει κάποιος να φροντίσει τη δημόσια διοίκηση. Δεν εννοώ να τη συγυρίσει, να την ξεσκονίσει ή να την ανανεώσει. Πρέπει να της αλλάξουμε τα φώτα. Η κατάργηση, απροσχημάτιστη και εφάπαξ, της μονιμότητας είναι ένα αναπόφευκτο πρώτο μέτρο. Και άλλα πρέπει να ακολουθήσουν. Δεν αρκούν οι ανεξάρτητες διοικητικές αρχές της παρηγόριας, που συν τοις άλλοις τεκμηριώνουν ότι η δημόσια διοίκηση είναι δημοκρατικά, ολοφάνερα ανομιμοποίητη. Στην πράξη η εκτελεστική εξουσία και οι διεκπαιρεωτικοί της κύκλοι δε μπορούν (;) να λειτουργήσουν σε σύμπλευση με το κοινό αίσθημα και τις ανάγκες του εκλογικού σώματος και, αναγνωρίζοντας ότι μάλλον θα αδικήσουν τον πολίτη επειδή πρώτα συνιστούν εργαλεία του κόμματος, συστήνουν από εδώ και από κει ανεξάρτητα σώματα.

Και εμείς επιχαίρουμε, γιατί στέκεται κάποιος ανεξάρτητος από τις πολιτικές μας επιλογές, σα το Συνήγορο του Πολίτη του μαθήματος των θρησκευτικών.

Αρκετά με τη διοίκηση. Περισσότερη δύναμη στην τοπική αυτοδιοίκηση, που πρέπει να πάψει να είναι κομματικά χρωματισμένη και να μαζεύει ψίχουλα από τους λογαριασμούς του ρεύματος, ίσως είναι μια επιπλέον, θετική καταρχήν, πρόταση.

Ύστερα έρχεται η Παιδεία. Έξω τα κόμματα από τις σχολές, μέσα η μελέτη και η έρευνα.

Το δε δημόσιο χρήμα… Με τόσο κόπο μαζεύεται. Δεν είναι κρίμα να τολμά ο καθένας να το χτίζει βίλλα;

Γιατί να μην τιμωρούμε τους κλέφτες του δημόσιου χρήματος, ήδη από 1 cent, σε δια βίου και ολοκληρωτική στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων;

Έκλεψες τον κοινό κορβανά; Εξορίζεσαι από το σώμα της πολιτείας και μπορείς να φροντίζεις, αν θες, το δικαίωμά σου στη ψυχαγωγία ή να διαμαρτύρεσαι στους δρόμους. Αλλά να ψηφίσεις, για παράδειγμα, ξέχνα το καλύτερα.

Τέλος, γιατί αναπτύξαμε έναν προβληματισμό σχετικό με τα δημόσια πράγματα, και οι «πολίτες» είναι κομμάτι αυτής της σφαίρας, ας μου επιτραπεί να σημειώσω ότι και το εκλογικό σώμα (ή η κοινή γνώμη των δημοσκοπικών ερευνών) δε γίνεται να τα θέλει όλα στο πιάτο. Η οικονομική ανάταση, όταν ολόκληρες γενιές έχουν συνηθίσει το γεμάτο χέρι της ηθικής αυτουργού Ευρώπης, δεν έρχεται ούτε στις πρώτες 100 μέρες, ούτε στην πρώτη τετραετία διακυβέρνησης οποιουδήποτε Μεσσία. Οι υποδομές θέλουν χρόνο. Η έξη, πάνω από όλα, θέλει πολύ χρόνο.

Να συνηθίσουμε να θέλουμε να εργαστούμε για να πάμε μπροστά, να αποκηρύξουμε τα ρετιρέ, να πάψουμε να φθονούμε τον πλούτο σε όποιο προάστιο τον συναντούμε και να ασπαστούμε την ιδέα της κοινωνικής αλληλεγγύης, γιατί η κοινωνική αλληλεγγύη φαίνεται πως είναι το μόνο εργαλείο με το οποίο μπορούν να χτιστούν οι αυτοκρατορίες του μέλλοντος, μέσα στην εξειδίκευση και την τεχνολογική καινοτομία.

Και μιας και κοιτάμε στο μέλλον, η γενιά των 700 ευρώ, όπου μπορεί να βρει ότι έκανε κάποιες επιλογές, μήπως μπορεί να κάνει και αυτοκριτική;

Ο ηδονισμός, για παράδειγμα, της κατανάλωσης, της είναι εντελώς άγνωστος; Όταν οι νέοι αναπτύσσουμε την πρώτη δήθεν αριστερή μας προβληματική για όσα καταλαβαίνουμε ότι ταλανίζουν τον τόπο μας, μήπως να δούμε λιγάκι και τις ανέσεις που χαιρόμαστε;

Δηλαδή, και με κατά νου το εμπορικό έλλειμα, μήπως προτείνουμε στον Ιάπωνα εργάτη της πρωινής γυμναστικής επιμόρφωση στην επικούρεια φιλοσοφία, για να αποφύγει ο άνθρωπος την αλλοτρίωση; Γιατί κατά τα άλλα το κινητό τρίτης γενιάς που κάνει παπάδες το λιγουρευόμαστε στη διαφημιστική φυλλάδα.

Εννοώ ότι δεν πάει πολύ μπροστά κάποιος χωρίς την αυτοκριτική. Κομματικοί νεολαίοι, συνταξιούχοι, μέλη παραθρησκευτικών οργανώσεων και νομοταγείς πολίτες του μεσαίου χώρου, όλοι πρέπει να κάνουν κριτική και όχι γκρίνια (όπως συνηθίζουν, τόσο αυτάρεσκα και αθώα) στην Ελλάδα που πάει προς τις κάλπες. Οι Δημοκρατικοί είναι μια δύναμη ελπίδας, αλλά και η ελπίδα δεν αντέχει διασωληνομένη σε κουβέντες επί θέσεων, προβληματισμούς και νικηφόρες περιοδείες. Θέλει ψήφο και τη θέλει τώρα.

Είναι τα αυτονόητα, ανότητε. Γι΄ αυτόν ακριβώς το λόγο, οι «Δημοκρατικοί» είναι το καλύτερο brand name στο κατάλληλο timing.

*Μέλος της Ομάδας Εθνικών Θεμάτων των Δημοκρατικών

Advertisements

3 responses to “Είναι τα αυτονόητα, ανόητε.

  1. Liakada Οκτώβριος 7, 2009 στο 7:11 μμ

    Σε γενικές γραμμές συμφωνώ μαζί σου. Αλλά ειδικότερα στην προοπτική της κατάργησης της μονιμότητας των υπαλλήλων στο δημόσιο τομέα νομίζω εκει είναι που θα πρέπει να ξεκαθαρίσουν τους κηφήνες από τις μέλισσες! Από κει ξεκινάει το πρόβλημα της Ελληνικής καθημερινότητας , οι συναλλαγές πολιτών με πολιτικούς, οι πλάτες, η ατιμωρησία , οι μίζες και όλα τα συναφή! Αν δεν ξεκαθαρίσει εκεί το τοπίο δεν υπάρχει περίπτωση να αποκτήσουμε σωστή Δημόσια Διοίκηση! Η πατέντα μονιμότητα στο δημόσιο είναι καθαρά ελληνική- όπως άλλωστε και τα φακελάκια!
    Το πόσο ώριμος είναι ο καθένας πολιτικά το δείχνει από το πόσο σέβεται τον συγκάτοικο του, τον γείτονα του, από τον συμπολίτη του και κατ΄ επέκταση το ίδιο το κράτος! Όταν ο άλλος αυθαιρετεί και παρκάρει πχ παράνομα δεν είναι σαν να φωνάζει εγώ είμαι ! κι όχι εσύ ! Όλα δικά μου! Γραμμένους σας έχω στα παλιά μου τα παπούτσια να σα κλείνω το πεζοδρόμιο ή και την πόρτα του σπιτιού σας! Τέτοιος σεβασμός!
    Και τα κόμματα με τις νεολαίες στις σχολές .. άλλη πληγή.. σηκώνει πολύ κουβέντα!
    Κι αυτή δικιά μας πατέντα..
    Πιστεύω ότι η αυτοκριτική χρειάζεται σε όλους μας! Όπως και μια γενική αναμόρφωση μέσα στο οικογενειακό μας περιβάλλον…

  2. Liakada Οκτώβριος 7, 2009 στο 7:13 μμ

    Στο κείμενο τόσο σωστή η τοποθέτηση σας και τόσα τα σημεία που σωστά θίχτηκαν που δεν μπόρεσα να μην σχολιάσω μακροσκελώς! 🙂
    Την καλησπέρα μου !

  3. Γιώργος Βαμβακούσης Οκτώβριος 8, 2009 στο 12:21 μμ

    Αγαπητέ φίλε, συμφωνώ βέβαια με τα γραφόμενα σου αλλά το πρόβλημα είναι βαθύτερο και μεγαλύτερο. Αποχρώσα ένδειξη ότι η είμαστε ως εάν η χώρα ήταν υπό κατοχήν:
    Οι απερχόμενοι να εναγκαλίζονται με »ανωτερότητα» τους επερχόμενους και από πίσω τα τσιράκια των απερχόμενων να εξαφανίζουν σκληρούς δίσκους, τηλέφωνα και άλλα στοιχεία, προφανώς ρεμούλας !
    Δηλαδή όπως όταν έφευγαν οι Γερμανοί στο τέλος του Β Παγκ. Πολέμου!
    Οι δε »δημοσιογράφοι» να τα κάνουν όλα γαργάρα ! Η χώρα αυτή δεν είναι πλέον η Ελλάδα, δεν μπορεί. Την τέλειωσαν την Ελλάδα !
    Αν τους αποκαλέσομε Προδότες θα ήταν υπερβολή ?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: