Δούρειος Ίππος

Ιστοχώρος πολιτικής ανάλυσης και διαλόγου

Άρθρο του Μελέτη Μελετόπουλου στην Ελευθεροτυπία- «Χρεοκοπία και Πολιτικό Σύστημα»

Αναδημοσίευση από την Ελευθεροτυπία, http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=118335

Η δραματική διολίσθηση της ελληνικής οικονομίας προς τη χρεοκοπία και την υπαγωγή της σε κάποια μορφή διεθνούς οικονομικού ελέγχου έχει δυστυχώς τεκμηριωθεί.

Υπαίτιες όμως δεν είναι μόνον τα διαδοχικά οικονομικά επιτελεία, που επέδειξαν αδυναμία σύλληψης και ορθής ανάλυσης των προβλημάτων, ολιγωρία, έλλειψη φαντασίας, απουσία σχεδιασμού. Υπαίτια είναι σε τελευταία ανάλυση και οι ίδιες οι δομές του ελληνικού πολιτικού συστήματος.

Η πελατειακή λογική οδηγεί αναγκαστικά σε συνεχείς προσλήψεις δημοσίων υπαλλήλων, κατά πολύ υπεράνω των δημοσιονομικών αντοχών της χώρας.

Ο διορισμός στο Δημόσιο έχει έτσι καταστεί το κυρίαρχο νεοελληνικό όραμα, κάτι που έχει σκοτώσει τη δημιουργικότητα, την πρωτοβουλία και την επιχειρηματικότητα που χαρακτήριζαν τους Ελληνες σε όλη την ιστορική τους διαδρομή.

Η αναξιοκρατία, η κομματική λογική και η οικογενειοκρατία οδηγούν στη στελέχωση του κράτους από ανίκανα ή ανυπόληπτα πρόσωπα, που αδυνατούν να αντιμετωπίσουν ή έστω και να κατανοήσουν τα περίπλοκα οικονομικά προβλήματα ή απλά αδιαφορούν γι’ αυτά.

Ο λαϊκισμός οδηγεί στην ακατάσχετη προεκλογική παροχολογία και στη μετεκλογική διασπάθιση του δημοσίου χρήματος. Αποκλείει δε τη συνειδητοποίηση, εκ μέρους του εκλογικού σώματος, της πικρής αλήθειας ότι η (δανειοδίαιτη) ευημερία μας τελείωσε οριστικά.

Η επικοινωνιακή συγκάλυψη της πολιτικής ανικανότητας οδηγεί στην πλήρη αποκοπή του πολιτικού συστήματος από τα πραγματικά δεδομένα και στην κατασκευή μιας εικονικής πραγματικότητας.

Το ενισχυμένο εκλογικό σύστημα με τις ευρείες περιφέρειες, βασικός μηχανισμός αναπαραγωγής της ολιγαρχικής δομής του συστήματος, οδηγεί με τη σειρά του σε αδιανόητα υψηλές εκλογικές δαπάνες και τελικώς στην παράνομη χρηματοδότηση των κομμάτων και των πολιτευτών από ιδιωτικές εγχώριες ή πολυεθνικές εταιρείες. Με αποτέλεσμα οι δημοσιονομικές αποφάσεις, παραγγελίες κ.λπ. να επιλέγονται όχι με το παγκοσμίως ισχύον κριτήριο κόστους-οφέλους, αλλά με σκοπό την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων ιδιωτικών συμφερόντων.

Η ταύτιση με συγκεκριμένα συμφέροντα, εξάλλου, έχει πλήξει την αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος. Πώς θα επιβάλει η όποια κυβέρνηση θυσίες και περικοπές εισοδήματος στα μικρομεσαία στρώματα, όταν οι «ολιγάρχες» αντιμετωπίζονται με προκλητική εύνοια.

Εχουν περάσει ήδη δύο μήνες από τον σχηματισμό της κυβέρνησης Παπανδρέου. Εκτός από επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, όπως η διαδικτυακή επιλογή κυβερνητικών στελεχών (που ακυρώθηκε ουσιαστικά στην πράξη), τα ριζικά, επαναστατικά θα μπορούσε κανείς να πει, μέτρα που απαιτεί η δραματική συγκυρία δεν έχουν ληφθεί. Στην ουσία ο πρωθυπουργός δεν έχει αποφασίσει εάν θα παραμείνει προσκολλημένος στις προεκλογικές του υποσχέσεις (κάτι ουτοπικό πλέον) ή εάν θα συμμορφωθεί προς τις Βρυξέλλες.

Η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου θα μπορούσε βεβαίως να έχει εκπονήσει και να εφαρμόσει άμεσα ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα δημοσιονομικών περικοπών, που θα καταργήσει προνόμια, γραφειοκρατικές σπατάλες, πελατειακές σχέσεις, χαριστική μεταχείριση των ισχυρών, χωρίς να θίξει την κοινωνική διάσταση της πολιτικής, που αποτελεί τον πυρήνα κάθε πολιτισμένου κράτους.

Ο δε νέος αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που υποσχέθηκε μία «νέα μεταπολίτευση» και έδειχνε να το εννοεί, προς το παρόν μοιάζει εγκλωβισμένος στον μικρόκοσμο του κόμματός του, με τις «ισορροπίες», τα «παλαιά δοκιμασμένα στελέχη», τα τριτοκοσμικά φέουδα και μεσανατολικού τύπου «τζάκια», τις παγιωμένες αλληλεξαρτήσεις. Αυτά όλα δηλαδή που βραχυκύκλωσαν και οδήγησαν σε άδοξη έξοδο και πρόωρη συνταξιοδότηση τον προκάτοχό του. Αλλά με ανακυκλώσεις παλαιών, αποδεδειγμένα ανίκανων και αποτυχημένων προσώπων και μηχανισμών, δεν υπάρχει απολύτως καμία περίπτωση οιασδήποτε επιτυχίας όχι μελλοντικής κυβερνητικής αλλά ούτε τωρινής αντιπολιτευτικής.

Ας ελπίσουμε ότι δεν ισχύει και στον πολιτικό σχεδιασμό του κ. Σαμαρά η γνωστή-ολέθρια για τη χώρα-πεποίθηση των επιτελείων Κώστα Καραμανλή και Γιώργου Παπανδρέου, ότι πρωθυπουργός γίνεσαι μέσω της απολύτως αδρανούς αναμονής.Η τακτική αυτή οδηγεί στην ανυπαρξία προγράμματος και σχεδιασμού, άρα στην κυβερνητική ανετοιμότητα και αδράνεια. Σήμερα, που η Ελλάδα βρίσκεται στην πιο σύνθετη γεωπολιτική και οικονομική κρίση της τελευταίας πεντηκονταετίας, αυτή η πεποίθηση αποτελεί δοκιμασμένη συνταγή πολιτικής αυτοκτονίας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: