Δούρειος Ίππος

Ιστοχώρος πολιτικής ανάλυσης και διαλόγου

Περί Δικαίου το ανάγνωσμα

Του Κών/νου Ι.  Καρυστινού*

Πώς φτάσαμε ως εδώ?

Η Ελλάδα ως γνωστόν θεωρείται όχι άδικα η κοιτίδα του παγκόσμιου πολιτισμού, αλλά και η γενέτειρα της Δικαιοσύνης.

Οι αρχαίοι Έλληνες με την Εκκλησία του Δήμου, εγκαθίδρυσαν την έννοια της δημοκρατικής διακυβέρνησης με την παρουσία και τη συμμετοχή του λαού.

Αυτό το απλοϊκό σύστημα εξελίχθηκε στο πέρασμα των αιώνων και σήμερα μια δημοκρατική κοινωνία έχει ως στυλοβάτες τις τρεις ανεξάρτητες εξουσίες: Νομοθετική, Εκτελεστική, Δικαστική.

Στην Ελλάδα του 2010, οι τρεις αυτές εξουσίες με απόλυτη ευθύνη των κατά καιρούς κρατούντων, είναι τόσο διαπεπλεγμένες μεταξύ τους, που αποτελούν πλέον σημαντικότατο – ίσως τον σημαντικότερο – ανασταλτικό παράγοντα όχι μόνο για την πρόοδο, αλλά ακόμα και την ίδια την υπόσταση του κράτους. Και εξηγώ:

Σε μια χώρα όπου έχει χαθεί εντελώς η έννοια και η απονομή Δικαιοσύνης ξεκινώντας απ’ το φαύλο Νομοθετικό πλαίσιο και φτάνοντας μέχρι τις διαδικασίες εντός των δικαστικών αιθουσών, αλλά και όπου “το κοινό περί δικαίου αίσθημα” απέχει παρασάγγας από το τελικώς απονεμόμενο, αυτά είναι σημάδια που δείχνουν ότι οι τρεις αυτές εξουσίες μέσω των εκπροσώπων τους έχουν χάσει κάθε επαφή με τον λαό και τη χρηστή διακυβέρνησή του. Μέσα στην προσπάθειά τους να εξυπηρετήσουν αποκλειστικά τα προσωπικά και επαγγελματικά τους συμφέροντα και προνόμια, έρχονται καθημερινά σε αντιπαράθεση με το αυτονόητο. Αυτονόητο που ένας ολόκληρος λαός διαισθάνεται και αντιλαμβάνεται, αλλά που δεν έχει – μέχρι στιγμής – βρει το κουράγιο να διεκδικήσει δυναμικά.

Τίς πταίει?

Το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ουδέποτε και ουδείς πολιτικός ή άλλος σημαίνων παράγοντας αυτού του τόπου οδηγήθηκε στη Δικαιοσύνη ως απλός πολίτης για πράξεις ή σκόπιμες παραλείψεις που έβλαψαν πολλαπλώς τεράστια οικονομικά και εθνικά συμφέροντα διασπαθίζοντας προς τον εαυτό του και προς ημετέρους τον εθνικό πλούτο, με τη συγκάλυψη δυστυχώς των εκπροσώπων της Δικαιοσύνης, έχει εγκαθιδρύσει ένα σάπιο και αρρωστημένο καθεστώς που έχει λάβει διαστάσεις εξωπραγματικές, ακόμα και συγκρινόμενο με λεγόμενες τριτοκοσμικές Αφρικανικές ή Ασιατικές χώρες.

Ως ανάχωμα στο ενδεχόμενο τιμωρίας των υπευθύνων έχει στηθεί ένας ολόκληρος μηχανισμός που ακούει στο όνομα Βουλευτική ασυλία και Νόμος περί ευθύνης Υπουργών. Θα πρέπει να γνωρίζουμε για την ιστορία, ότι η Βουλευτική ασυλία δημιουργήθηκε απ’ τη (λογική και θεμιτή) ανάγκη μη δίωξης των εκπροσώπων του λαού για τις πολιτικές πεποιθήσεις τους και μόνον. Αυτό όμως το αρχικά σωστό σκεπτικό βιάστηκε πολλάκις απ’ τους κυβερνώντες στα χρόνια που πέρασαν και το μετέτρεψαν σε ένα άντρο ακολασίας και διαφθοράς του συνόλου του πολιτικού κόσμου έναντι ολόκληρου του αστικού και ποινικού κώδικα. Έτσι, οι πολιτικοί αυτής της χώρας έχουν καταφέρει να μη διώκονται ακόμη και αν προβούν σε αδικήματα όπως ο φόνος εκ προμελέτης ή και εξ αμελείας, αδικήματα άσχετα με το πολιτικό τους καθήκον. Όλα αυτά όμως έχουν επιτευχθεί με την ανοχή και δυστυχώς και συνενοχή των εκπροσώπων της Δικαιοσύνης, οι υπηρέτες της οποίας προτίμησαν να εισπράξουν σημαντικότατα ανταλλάγματα για τον κλάδο τους προκειμένου να εθελοτυφλούν μπροστά στο κοινωνικό έγκλημα που συντελείται τόσα χρόνια μπροστά στα αδιάφορα μάτια τους.

Η απαλλαγή απ’ την άλλη πολιτών-ενόχων για βαριά ποινικά αδικήματα μέσω ύποπτων και με πάμπολλα νομικά τερτίπια δικαστικών διαδικασιών είτε με την αδικαιολόγητη, οφθαλμοφανή και προκλητική αθώωσή τους, είτε ακόμα χειρότερα με την εκ των υστέρων διαγραφή των ποινών τους ή και την (με δόλια συνεννόηση) επαίσχυντη “αδειοδότησή” τους την οποία εκμεταλλεύονται φυσικά για να μην επιστρέψουν στη φυλακή, δίνει αφενός την ώθηση σε όλους όσους έχουν τη σχετική δύναμη και τα απαραίτητα οικονομικά μέσα, να διαβιούν σε βάρος του κοινωνικού συνόλου σε περιβάλλον πλήρους ατιμωρησίας, αφετέρου λειτουργεί συνωμοτικά και συναδελφικά από τους κρατούντες προς τον λαό για να μην τύχουν της αντίδρασης των τελευταίων στα πολλαπλώς μεγαλύτερα προσωπικά συμφέροντα των πρώτων.

Ποτέ άλλοτε στην ιστορία αυτού του έθνους, η Δικαιοσύνη δεν είχε μετατραπεί σε τόσο αδύναμο ιστό αράχνης, τον οποίο δεν διαπερνούν πλέον μόνο τα μεγάλα έντομα, αλλά όλα. Επομένως, ο Νόμος ως άλλη αράχνη, χάνει παντελώς την υπόστασή του και τη δυνατότητα επιβίωσής του με λογικό επακόλουθο την εγκαθίδρυση του νόμου της ζούγκλας.

Κατά τη γνώμη μου αυτή η πρωτοφανής απαξίωση κάθε έννοιας δικαίου, έχει αφήσει τη χώρα μας έρμαιο των διεθνών εξελίξεων με πρώτη την οικονομική κρίση. Διότι ένα θωρακισμένο και ευνομούμενο κράτος, λειτουργεί καλύτερα και αμύνεται σε αντιξοότητες όπως ακριβώς ένας στρατιώτης στον πόλεμο ο οποίος καλύπτεται πίσω από χαρακώματα. Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή ομοιάζει με άοπλο και ακάλυπτο φαντάρο που τον πυροβολούν από παντού. Δεν είναι λογικό κι επόμενο λοιπόν να πέσει αμαχητί?

Παράλληλη επίπτωση της απουσίας Δικαιοσύνης είναι η έκπτωση των ηθών και αξιών σε όλο το φάσμα του πληθυσμού με ταχύτητες πανδημίας, η θεραπεία της οποίας θ’ απαιτήσει επίπονες και μακροχρόνιες προσπάθειες απ’ όλους ανεξαιρέτως. Διότι είναι πολύ δύσκολο μεν να χτίσεις ένα λαμπρό οικοδόμημα, η κατεδάφισή του όμως απαιτεί ελάχιστο κόπο και κυρίως χρόνο. Και εκεί ακριβώς είμαστε δυστυχώς αυτή τη στιγμή. Πάνω από τα χαλάσματα να κοιτάμε έκπληκτοι για το πώς γκρεμίσαμε το ίδιο μας το σπίτι. Και ο ακρογωνιαίος λίθος αυτού του οικοδομήματος είναι η Δικαιοσύνη.

Και τώρα τί?

Η έξοδος από την οικονομική κρίση δεν μπορεί να έρθει αν πρώτα δεν αποκατασταθεί η Δικαιοσύνη στη χώρα. Για τον απλούστατο λόγο ότι δεν θα μπορεί να εφαρμοστεί με την υπάρχουσα κατάσταση κανένα μέτρο εξυγίανσης της οικονομίας, αλλά και κανένα αναπτυξιακό μέτρο. Με έναν διαλυμένο κυριολεκτικά κοινωνικό ιστό όπου κάθε κοινωνική-οικονομική-επαγγελματική ομάδα ανθρώπων έρχεται σε αντιπαράθεση με όλες τις υπόλοιπες ομάδες με μοναδικό μέλημα την επικράτηση των συμφερόντων της μίας έναντι της άλλης, καθώς το κράτος ως ο αποκλειστικός υπεύθυνος για τη διευθέτηση τέτοιων ζητημάτων λάμπει δια της απουσίας του, η απαραίτητη αλλαγή ρότας ενός ολόκληρου λαού προς τον δρόμο της ατομικής και κοινωνικής προόδου, δεν μπορεί να έρθει αυτομάτως. Οι θυελλώδεις άνεμοι της παγκόσμιας θάλασσας που είναι η παγκόσμια οικονομία, παρασύρουν μέχρις στιγμής το πλοίο της Ελλάδος προς τα βράχια της πλήρους απαξίωσης και πτώχευσης.

Είναι επιτέλους καιρός για τον όποιο καπετάνιο (πρωθυπουργό) έχει στα χέρια του τις τύχες αυτής της χώρας, να οδηγήσει αποτελεσματικά και με σαφή προορισμό το σκάφος στο οποίο είμαστε όλοι επιβαίνοντες, είτε με τη θέλησή μας είτε όχι.

Είναι επιτέλους καιρός και όλοι εμείς οι υπόλοιποι: πλήρωμα (κυβέρνηση, πολιτικοί και λοιποί παράγοντες) και επιβάτες (πολίτες) να βοηθήσουμε όπως μπορούμε για να κρατηθεί το σκάφος στην επιφάνεια και να οδηγηθεί σε ασφαλές λιμάνι.

Για όσους έχουν κάνει μαθήματα ιστιοπλοΐας ανοιχτής θαλάσσης (ανάμεσα σ’ αυτούς κι εγώ), θα ξέρουν πολύ καλά ότι σε στιγμές κρίσης, ο ικανότερος – κι αυτό σηκώνει πολύ κουβέντα δυστυχώς – αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση του σκάφους και οι υπόλοιποι υπακούουν στις εντολές του ώστε οι συντονισμένες προσπάθειες ν’ αποδώσουν τα προσδοκώμενα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση την αποφυγή “βύθισης”. Κανείς καπετάνιος, όσο έμπειρος κι αν είναι, δεν μπορεί να έχει αποτέλεσμα αν οι υποδείξεις του αγνοούνται επιδεικτικά απ’ το πλήρωμα και τους επιβάτες, ή πόσο μάλλον αν επικρατήσει ανταρσία επί του σκάφους. Ας σκεφτούμε όλοι τη θέση, το ρόλο και την ευθύνη μας σ’ αυτήν την υπόθεση.

*Οικονομολόγος, απόφοιτος Πανεπιστημίου Πειραιώς

Advertisements

One response to “Περί Δικαίου το ανάγνωσμα

  1. Κακονας Άγγελος Απρίλιος 8, 2010 στο 7:13 μμ

    Καλός καπετάνιος είναι αυτός που μαθήτευσε δίπλα στο προηγούμενο και έμαθε απ’ αυτόν όλα όσα χρειάζονταν για να μπορέσει και ο ίδιος να ασκήσει μια καλή πλοιαρχία. Διδάχθηκε, μελέτησε, εξασκήθηκε και όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου έγινε κι’ αυτός χρήσιμος στη διακυβέρνηση του σκάφους.
    Κακός είναι αυτός που είχε σαν κύριο μέλλημα να διαβάλλει τον καπετάνιο στους πλοιοκτήτες, να τον υπονομεύσει και να τον απαξιώσει ώστε να έρθει να κυβερνήσει αυτός. Συνέβαλλε έτσι στο να γίνει το σκάφος αναξιόπλου και όταν αναλάβει αυτός την διακυβέρνηση φυσικό είναι να μην μπορεί να κυβερνήσει.
    Αυτό συμβαίνει στην Ελλάδα…αυτό εάν το διευρύνουμε συμβαίνει και σε ολόκληρο το κόσμο. Αυτό συνέβαινε πάντα με τους δημαγωγούς να διατείνονται πως έχουν έτοιμες λύσεις μόνο και μόνο για να πάρουν στα χέρια τους την εξουσία.
    Η Ελλάδα και αυτή είναι αυτό το καράβι που καθώς ταξιδεύει θα συναντήσει μπουνάτσες αλλά και φουρτούνες, νηνεμίες και Θύελλες, κύματα μικρά και μεγάλα, υφάλους, ρηχά αλλά και ασφαλή νερά μέσα σ’ αυτό το ταξίδι που κάνει.
    Αν μόνο συναντούσε τις πιο ευνοικές συνθήκες τότε θα ήταν ένα θαύμα, οπότε η αλλαγή του καπετάνιου θα ήταν χωρίς σημάσία. Η επικινδυνότητα του ταξιδιού δίνει και το δικαίωμα στο καθένα να διατείνεται πως αυτός γνωρίζει καλύτερα τον τρόπο που πρέπει να πλεύσει το καράβι.
    Αυτός ο καθένας είναι ο ορισμός του δημαγωγού που καιροφυλακτεί και αν έρθει φουρτούνα, γιατί έτσι είναι η θάλασσα πάντα, κατηγορεί το καπετάνιο πως δεν κάνει καλά τη δουλιά του.
    Αυτό έγινε και στη χώρα μας το τελευταίο διάστημα. Ο τωρινός καπετάνιος κατήγγειλε και απαξίωσε το προηγούμενο…τον πετροβολούσε συνεχώς και υπονόμευε ότι πήγαινε να κάνει ώστε να τα καταφέρει να πάρει την εξουσία. Αυτή την εξουσία που όμως σιγά-σιγά γίνεται μπούμερανκ και θέλει να τον πνίξει…όντας ανίσχυρος να αντιμετωπίσει τη θύελλα αφού ήδη έχει συμβάλλει με τη συμπεριφορά του να κάνει αναξιόπλου το σκάφος.
    Στην Ελλάδα λοιπόν το πρόβλημα δεν είναι οικονομικό, ούτε καν πρόβλημα λειτουργίας της δικαιοσύνης η πρόβλημα διαλυμένου κοινωνικού ιστού η πρόβλημα λειτουργίας του κράτους, αλλά καθαρά το πρόβλημα είναι πολιτικό.
    Είναι το πρόβλημα όπου για να μπορεί ο κάθε δημαγωγός να έρχεται στην εξουσία πρέπει να υπάρχουν όλα τα υπόλοιπα ώστε να έχει λόγο και αιτία να διακιολογεί την άνοδο του σε αυτή. Είναι αυτή η εξουσία που ασκείται στα πλαίσια μιας δημοκρατίας την οποία ο καθένας αντιλαμβάνεται με το δικό του ατομικό και κομματικό συμφέρον.
    Είναι αυτός ο διακαής πόθος για την εξουσία που είναι το εκρηκτικό μίγμα όπου τορπιλίζει και ανοίγει τρύπες στο πολιτικό μας σύστημα μέσα απ’ τις οποίες περνούν οι δικτατορίες και όλα όσα διαχρονικά μας πληγώνουν.
    Όλα όσα είναι αυτά για τα οποία μίλάμε είναι οι διαχρονικές στρεβλώσεις του κράτους από τότε που δημιουργήθηκε και από τότε που κάθε φορά με αιτία αυτά άλλαζαν οι κυβερνήσεις, άλλαζαν οι σωτήρες, άλλαζαν και οι τρόποι που οι διάφοροι δημαγωγοί διεκδικούσαν και διεκδικούν την εξουσία.
    Οι Αλλαγές στη χώρα ποτέ δεν ήταν ομαλές. Γίνονταν πάντα με το πρόσχημα της αλλαγής πλεύσης, του εκσυχρονισμού του κράτους, την Πάταξη της φοροδιαφυγής… ενώ συχγρόνως όλοι υπόσχονταν μαζί με την πάταξη και την μείωση των φόρων που όμως δεν μπορούσε να γίνει γιατί το κράτος πάντα είχε ελλείμματα και πάντα η αύξηση τους ήταν επιβεβλημένη μέσα σε μια τραγελαφική κατάσταση που το ένα αναιρούσε το άλλο.
    Σε μια ομαλή αλλαγή της κυβέρνησης τότε και αυτή που προκύπτει θα μπορούσε να ζητήσει την συνάινεση των πολιτών. Οι Αλλαγές όμως στην Ελλάδα είναι προιόν δημαγωγίας, λαικισμού και παραπληροφόρησης. Είναι αλλαγές στις οποίες τορπιλίζουμε αυτούς που κυβερνάνε για να τα καταφέρουμε εμείς να αρπάξουμε την εξουσία. Έτσι χωρίς να έχουμε λύσει πρώτα το πολιτικό μας πρόβλημα καμιά άλλη αλλαγή σ’ αυτή τη χώρα δεν μπορεί να γίνει.
    Και γιατί να γίνει αναρωτιούνται αυτοί που έχουν βαθιά πολιτική σκέψη;…γιατι να συμβεί κάτι που θα καθιστά τον πολυκομματισμό να μην έχει νόημα; γιατί να γίνει κάτι που θα μειώσει την επιρροή των ΜΜΕ; γιατί να γίνει κάτι που θα περιορίσειτον λαικισμό και την ακατάσχετη φλυαρία που είναι στην Ελλάδα αυτό που ονομάζουμε Δημοκρατία;
    Όμως χωρίς αυτή τη φλυαρία, αυτά τα ΜΜΕ, αυτή την άνοστη καθημερινή σούπα στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, αυτή τη δήθεν διεκδίκηση αόριστων δικαιωμάτων…. η τωρινή κυβέρνηση δεν θα είχε πάρει ποτέ την εξουσία.
    Την διεκδίκησε όταν ήταν αντιπολίτευση, καλώντας το κόσμο να κατέβει στα πεζοδρόμια και να αντιταχθεί στα δήθεν αντιλαικά μέτρα της κυβέρνησης και την υπερασπίζεται τώρα λέγοντας στον ίδιο κόσμο να κάνει υπομονή και να τη στηρίξει στα δικά της μέτρα που δεν είναι αντιλαικά…καθώς όπως λέει αυτά θα βγάλουν τη χώρα από τη κρίση…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: