Δούρειος Ίππος

Ιστοχώρος πολιτικής ανάλυσης και διαλόγου

Συναίνεση ναι, αλλά σε ποια βάση?

Του Σπύρου Μπαζίνα, 

Μια ματιά στην ιστορία μας είναι αρκετή για να διαπιστώσουμε ότι ο διχασμός για μας είναι μόνιμο φαινόμενο. Η συμφωνία, η συναίνεση, δεν είναι εύκολη υπόθεση, ίσως γιατί δεν είμαστε ένας λαός αλλά πολλοί λαοί που τους ένωσε (η, κατ’ άλλους, τους χώρισε!) ο ελληνικός πολιτισμός και η ορθοδοξία. Όσο τα κοινά μας στοιχεία αδυνατίζουν, όπως τα τελευταία 150 χρόνια, ο διχασμός παίρνει απελπιστικές διαστάσεις (με την «αφιλοκερδή» βέβαια βοήθεια και των «μεγάλων συμμάχων» μας). Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην Ευρώπη. Τα κοινά στοιχεία της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας (π.χ. το ρωμαϊκό δίκαιο, ο ελληνικός πολιτισμός και ο χριστιανισμός) έχουν ατονήσει. Η Ευρωπαϊκή Ένωση προσπάθησε να αντικαταστήσει τις κοινές αξίες με κοινά οικονομικά κυρίως συμφέροντα, αλλά είναι προφανές ότι οι διαφωνίες σε βασικά θέματα αυξάνουν. Έτσι, η κρίση δεν είναι ούτε απλά ελληνική ούτε απλά οικονομική, αλλά είναι ευρωπαϊκή (και παγκόσμια) και βαθύτατα πολιτική και πολιτισμική.

Σε αυτό το περιβάλλον, τον τελευταίο καιρό, πολλή συζήτηση γίνεται για την ανάγκη της συναίνεσης σε ορισμένες βασικές κατευθύνσεις της ακολουθητέας εν Ελλάδι πολιτικής. Η συζήτηση αυτή έχει νόημα προκειμένου να σωθεί η Χώρα. Όμως, δεν μπορεί να οδηγήσει σε πραγματική συναίνεση, αν δεν αντιμετωπίσουμε την κρίση ταυτότητας που μας μαστίζει, αν δεν συμφωνήσουμε στο ποιοι είμαστε και που πάμε (αν δεν έχουμε κοινή γλώσσα και επομένως τρόπο σκέψης). Εδώ πρέπει να απαντήσουμε σε ορισμένα καίρια ερωτήματα. Για παράδειγμα, λέμε ότι είμαστε Έλληνες και το Κράτος μας είναι ελληνικό. Όμως, Έλληνας και ελληνικό είναι πολιτιστικοί, όχι φυλετικοί, προσδιορισμοί, και συνεπάγονται μια συγκεκριμένη ποιότητα σκέψης και έκφρασης. Τι σχέση έχει η ζωή μας σήμερα με τον ελληνικό πολιτισμό; Επίσης, λέμε ότι είμαστε Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Τι σχέση έχει η ζωή μας με την ορθόδοξη παράδοση; Αν θέλουμε να έχουμε σχέση με την ελληνορθόδοξη παράδοση, δεν πρέπει να εναρμονίσουμε την ζωή μας με τις αξίες αυτής της παράδοσης, πράγμα που θα επηρεάσει άμεσα την ζωή και την πολιτική μας; Και αν έχουμε λίγη σχέση με αυτή την παράδοση, ποιες αξίες μας ενώνουν ώστε να εναρμονίσουμε την ζωή και την πολιτική μας με αυτές;

Ακόμη και αν αγνοήσουμε το γεγονός ότι δεν ξέρουμε η δεν συμφωνούμε στο ποιοι είμαστε και που πάμε, και εστιάσουμε την προσοχή μας αποκλειστικά στην οικονομική πολιτική (πράγμα εξαιρετικά δύσκολο αν όχι αδύνατο), πάλι η συναίνεση έχει ορισμένες κρίσιμες προϋποθέσεις. Για παράδειγμα, απαιτείται ρεαλιστική και έντιμη εκτίμηση της κατάστασης στην οποία βρισκόμαστε. Επίσης, οι λύσεις που θα προταθούν πρέπει να είναι αποτελεσματικές, αλλά και, κοινά αποδεκτές από τις πολιτικές δυνάμεις (και τους δανειστές μας), όπως επίσης συνταγματικές και δημοκρατικές (δηλ. να εγκριθούν από τον Λαό σε εκλογές).

Ρεαλιστική εκτίμηση της κατάστασης είναι, για παράδειγμα, ότι η Ελλάς έχει ουσιαστικά πτωχεύσει από το 1987, αφού από τότε η Χώρα δεν παράγει πλέον αρκετό πλούτο ούτε για να πληρώσει τους τόκους των δανείων της. Οι ξένοι δανειστές και αγορές ανέβαλλαν την κήρυξη της πτώχευση μας, συνεχίζοντας να μας δανείζουν γιατί έβγαζαν λεφτά (όπως έκαναν και αυτοί που έδιναν στην Αμερική στεγαστικά δάνεια ενώ γνώριζαν ότι δεν θα πληρωθούν και δεν τους ένοιαζε, αφού εν τω μεταξύ τα μετέτρεπαν σε «τοξικά» χρηματοοικονομικά προϊόντα και τα πουλούσαν, βγάζοντας λεφτά και μετακυλώντας τον κίνδυνο σε άλλους). Όταν με την οικονομική κρίση σταμάτησαν να δανείζουν την Ελλάδα και η Ελλάδα πτώχευσε και επίσημα (όσο και αν το αρνούμεθα η μας βάζουν να το αρνηθούμε), οι ξένες κυβερνήσεις παρενέβησαν για να σώσουν κυρίως το τραπεζικό τους σύστημα (ο μόνος ξένος πολιτικός που το παραδέχτηκε δημόσια ήταν ο πρώην Γερμανός Καγκελάριος, Χέλμουτ Σμιτ, ενώ όσοι το είπαν στην Ελλάδα ήταν «φωνή βοώντος εν τη ερήμω»).

Όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις έκτοτε έχουν ευθύνη για ο,τι έγινε (πρέπει να σταματήσει αυτό το θέατρο της άρνησης της πραγματικότητας και της προσπάθειας μετακύλησης των ευθυνών στους άλλους). Ευθύνη έχουν και οι ανεξέλεγκτες αγορές που δάνειζαν ανεύθυνα αλλά και οι ξένες κυβερνήσεις που έκαναν τα στραβά μάτια για να αγοράζουμε εμπορεύματα και υπηρεσίες (υπερκοστολογημένες για να πληρωθούν και οι μίζες). Όλοι αυτοί, ελληνικές και ξένες κυβερνήσεις (πολλές των οποίων δεν κυρώνουν την Σύμβαση για το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο γιατί φοβούνται ότι οι ηγεσίες τους θα πάνε κατηγορούμενες για εγκλήματα πολέμου), αλλά και ανεύθυνοι κερδοσκόποι (απευθείας η μέσω του τύπου που επηρεάζουν) δεν δικαιούνται τώρα να κάνουν ηθικό μάθημα στον ελληνικό Λαό. Αυτό είναι ντροπή και πρέπει να σταματήσει. Είναι σαν να κατηγορεί ο νονός τον μανάβη της γειτονιάς του ότι τα τεφτέρια του δεν είναι καθαρά και ότι κλέβει στο ζύγι! Και δεν βοηθά παρά εκείνους, που οδήγησαν στην κρίση όχι μόνο την Ελλάδα και την Ευρώπη αλλά όλο τον κόσμο, στην επιδίωξη τους να συγκεντρώσουν όλο τον παγκόσμιο πλούτο σε λίγα χέρια και να ποδηγετήσουν λαούς και κυβερνήσεις.

Για να είναι αποτελεσματικές οι λύσεις που θα προταθούν πρέπει να είναι σε βάση ενός σχεδίου, βασική επιδίωξη του οποίου θα είναι να επιστρέψει η Χώρα στην παραγωγή πλεονασμάτων για να πληρώσει όσο μεγαλύτερο μέρος του χρέους της μπορεί. Αυτό λέγεται σχέδιο αναδιάρθρωσης, και η μόνη εναλλακτική λύση είναι η εκποίηση των περιουσιακών στοιχείων και η κατάλυση του Κράτους. Όμως αναδιάρθρωση δεν σημαίνει μόνο «κούρεμα» του χρέους (και γενικότερη ελάφρυνση των όρων των δανείων), αλλά και διαρθρωτικά μέτρα. Σημαίνει επίσης επιβολή φόρων, περικοπές δημοσίων δαπανών, μείωση μισθών και συντάξεων και ό,τι άλλο χρειαστεί σύμφωνα με το σχέδιο αναδιάρθρωσης για να ανακτήσει η Χώρα την ανταγωνιστικότητα της και να επιστρέψει στην ανάπτυξη, δηλ. για να σωθεί. Ο Λαός έδειξε ότι είναι έτοιμος να κάνει όλες τις απαραίτητες θυσίες. Απαιτεί όμως μια προοπτική, μια ελπίδα ότι οι θυσίες θα πιάσουν τόπο, αλλά και ότι τα βάρη θα μοιραστούν δίκαια. Για παράδειγμα, δεν αρκεί να μειωθεί ο αριθμός των δημοσίων υπάλληλων. Χρειάζεται να μειωθεί και ο αριθμός των βουλευτών (η Ελλάς έχει τρεις φορές τους βουλευτές που δικαιολογεί το μέγεθος και ο πληθυσμός της).

Αυτό το σχέδιο αναδιάρθρωσης πρέπει να συμφωνηθεί και με τους δανειστές μας, αφού δεχθήκαμε τα δάνεια τους και εξακολουθούμε να τους έχουμε ανάγκη. Όμως, είναι προς το συμφέρον και των εντίμων δανειστών και ημών να επιστρέψει η Χώρα στην κερδοφορία. Διαφορετικά και εμείς θα καταστραφούμε και οι δανειστές μας θα χάσουν τα λεφτά τους. Λέγεται ότι μείωση του χρέους για παράδειγμα κατά 45% θα σημάνει ανάλογες απώλειες για τις τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία (κυρίως στην Γαλλία, Γερμανία και Ελλάδα) που έχουν επενδύσει σε ελληνικά κρατικά ομόλογα. Και ότι αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα στην Ελλάδα τουλάχιστον να μειωθούν αντίστοιχα οι μισθοί και οι συντάξεις.

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι, όταν οι τράπεζες έχουν κέρδη, αυτά είναι δικά τους, όταν όμως έχουν απώλειες, θα πρέπει να τις πληρώνει ο πολίτης μέσω του Κράτους (όπως γίνεται τώρα με το Μνημόνιο και τις εγγυήσεις του Κράτους στις τράπεζες) η ο πολίτης απευθείας σύμφωνα με το επιχείρημα ότι κούρεμα του χρέους θα οδηγήσει σε μείωση μισθών και συντάξεων. Η λογική αυτή του «μονά χάνεις, ζυγά κερδίζω» είναι απαράδεκτη. Είναι βέβαια και αντίθετη με την νομιμότητα και την ηθική. Οι ομολογιούχοι δανειστές είναι ανασφάλιστοι δανειστές που σε καθεστώς πτώχευσης πληρώνονται τελευταίοι και όχι πλήρως. Με το Μνημόνιο πληρώνονται πρώτοι και πλήρως με χρήματα των φορολογούμενων. Αυτές οι πληρωμές είναι καταδολιευτικές και οδηγούν τους άλλους δανειστές και την Ελλάδα στην μόνη εναλλακτική λύση της αναδιάρθρωσης, δηλαδή στην εκποίηση όλων των περιουσιακών στοιχείων της και στην κατάλυση της Ελλάδος ως ανεξάρτητου Κράτους.

Το σχέδιο αναδιάρθρωσης θα πρέπει να είναι επίσης συνταγματικό και σύμφωνο με τις διεθνείς συνθήκες που δεσμεύουν όλες τις χώρες. Δεν μπορεί δηλαδή να καταργεί κατώτατα όρια μισθών και συντάξεων κατά παράβαση διεθνών συνθηκών, δεν μπορεί να μεταβιβάζει κρατικές λειτουργίες σε διεθνείς οργανισμούς κατά παράβαση του Συντάγματος, δεν μπορεί να καταργεί τις κρατικές ασυλίες. Με λίγα λόγια δεν πρέπει να έχει τα προβλήματα που οδήγησαν εγκύρους φορείς όπως ο ΔΣΑ, το ΤΕΕ και η ΑΔΕΔΥ να προσφύγουν στο ΣτΕ και έγκυρους συνταγματολόγους που πρόσκεινται στο κυβερνών κόμμα, όπως ο Γιώργος Κασιμάτης, να αποκαλέσουν την παρούσα κυβέρνηση, de facto, δηλαδή πραξικοπηματική, πράγμα που παραπέμπει σύμφωνα με το Σύνταγμα στο δικαίωμα και στην υποχρέωση των πολιτών να υπερασπιστούν την συνταγματική τάξη.

Τέλος, το σχέδιο αναδιάρθρωσης πρέπει να εγκριθεί από τον Λαό. Ο ισχυρισμός ότι οι εκλογές δεν λύνουν το πρόβλημα δεν είναι ούτε ειλικρινής ούτε δημοκρατικός ούτε σοβαρός. Δεν είναι ειλικρινής, γιατί τότε τι νόημα έχει η συναίνεση που ζητείται; Δεν είναι δημοκρατικός, γιατί συναίνεση χωρίς εκλογές αγνοεί το γεγονός ότι ο Λαός ουδέποτε ενέκρινε αυτήν την πολιτική. Και δεν είναι σοβαρός γιατί το πρόβλημα που επιχειρεί να λύσει είναι η αναποτελεσματικότητα της μνημονιακής πολιτικής. Αν συμφωνήσουμε σε λανθασμένη πολιτική, αυτή λανθασμένη παραμένει.

Αλλά και ο ισχυρισμός ότι οι εκλογές είναι καταστροφή παρουσιάζει τις ίδιες αδυναμίες. Λέγεται ότι με τις εκλογές θα χαθεί πολύτιμος χρόνος, θα γίνουν έξοδα που δεν χρειάζονται και θα προκύψει ακυβερνησία. Εδώ χάθηκαν 35 χρόνια, οι 3 μήνες μας μάραναν;! Και ας γίνουν τα περιττά έξοδα κακούργημα. Όσο για τις «ανίσχυρες «κυβερνήσεις συνασπισμού, είδαμε που μας έφεραν και οι «ισχυρές» μονοκομματικές κυβερνήσεις της τελευταίας 35ετιας! Καιρός να σοβαρευτούμε.

Στις δημοκρατίες γίνονται εκλογές, όπως έκανε η Πορτογαλία και η Ιρλανδία. Εκλογές τώρα. Όλα τα κόμματα θα θέσουν στον Λαό το πρόγραμμα τους για την έξοδο από την κρίση. Αν έχουν συμφωνήσει προ των εκλογών σε ορισμένα σημεία η σε ένα πλαίσιο μέτρων, τόσο το καλύτερο. Ο Λαός θα κρίνει και τα λόγια και τα έργα τους. Και αν οι εκλογές δεν δώσουν αυτοδύναμη κυβέρνηση, τα κόμματα οφείλουν να συνεργαστούν, με βάση όποια συναίνεση επιτύχουν πριν η και μετα από τις εκλογές. Αν αποτύχουν, τέλειωσαν, και την λύση θα δώσει και πάλι ο Λαός που είναι κυρίαρχος αφού αυτός τελικά πληρώνει τον λογαριασμό (πιθανόν με νέα σχήματα).

Εν κατακλείδι, συναίνεση ναι, αλλά όχι με βάση το παρόν μνημόνιο, αλλά ένα σχέδιο αναδιάρθρωσης της οικονομίας που θα είναι αποτελεσματικό, συνταγματικό και θα έχει δημοκρατική νομιμοποίηση μετά την έγκριση του από τον Λαό στις εκλογές.


Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: