Δούρειος Ίππος

Ιστοχώρος πολιτικής ανάλυσης και διαλόγου

Category Archives: Αναλύσεις

Η πολιτική σημασία των εκλογών στην Γαλλία. Η ελπίδα για ένα θετικό αποτέλεσμα

Του Μανόλη Μαυροζαχαράκη*,

To θετικό αποτέλεσμα που πέτυχαν την περασμένη βδομάδα οι σοσιαλιστές του Φρανσουά Ολάντ  στον  πρώτο γύρο των Γαλλικών  προεδρικών εκλογών είναι ένα θετικό μήνυμα για την Ελλάδα. Όλοι ευελπιστούμε το μήνυμα αυτό να επιβεβαιωθεί και την  προσεχή Κυριακή στην τελική αναμέτρηση. Άλλωστε  η Γαλλία είναι η δεύτερη οικονομική δύναμη της Ευρωζώνης και ένα στρατηγικό κέντρο αποφάσεων για όλα τα τεκταινόμενα στην Γηραιά Ήπειρο και λειτουργεί διαχρονικά  σαν σύμμαχος της Ελλάδος και σαν αντίβαρο της Γερμανίας. Η  ένταξη μας στην ΕΟΚ και στην Ευρωζώνη, η διεθνής διευθέτηση εθνικών απειλών και  η αντιμετώπιση της τρέχουσας οικονομικής κρίσης, έτυχαν της στήριξης των γαλλικών  κυβερνήσεων. Εάν ο Ολάντ  αναλάβει τελικά την διακυβέρνηση της Γαλλίας, η πολιτική  της κ. Mέρκελ πιθανότατα θα συναντήσει ένα σοβαρό αντίπαλο δέος για ζητήματα στρατηγικής  διαχείρισης της ελληνικής και ευρωπαϊκής  κρίσης. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements

ΤΟ ΨΕΥΔΟΔΙΛΗΜΜΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

* Του Μελέτη Η. Μελετόπουλου,

Μπροστά στην κάλπη της 6ης Μαϊου, οι ψηφοφόροι θα αντιμετωπίσουν ένα τεχνητό δίλημμα: το δίλημμα μεταξύ «φιλομνημονιακών» και «αντιμνημονιακών» πολιτικών δυνάμεων. Αυτό το δίλημμα το έχει κατασκευάσει το καταρρέον πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης, για να επανασυσπειρώσει το αγανακτισμένο εκλογικό σώμα.

Το δίλημμα όμως αυτό είναι πλαστό. Διότι τόσο οι πολιτικές δυνάμεις που στηρίζουν το μνημόνιο (ΠΑΣΟΚ του Ευ. Βενιζέλου, Νέα Δημοκρατία του Α. Σαμαρά, Δημοκρατική Αριστερά του Φ. Κουβέλη, Δράση του Στ. Μάνου, Δημοκρατική Συμμαχία της Ντ. Μπακογιάννη) όσο και οι λεγόμενες αντιμνημονιακές δυνάμεις (Ανεξάρτητοι Έλληνες του Π.Καμένου, Σύριζα, Κομμουνιστικό κόμμα) ΠΡΟΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΗΤΡΑ, δηλαδή τα άλλοτε κόμματα εξουσίας της τελευταίας τριακονταπενταετίας και τα συμπληρώματά τους. Εμφορούνται ΟΛΑ από την ίδια παλαιοκομματική  λογική, που οδήγησε την χώρα στην παρακμή και στην αποσύνθεση. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Γενοκτονία

Του Μελέτη Η. Μελετόπουλου*

Η Ελλάδα χρεοκόπησε το 1843, το 1897 και το 1893. Οι επίσημες όμως αυτές χρεωκοπίες αφορούσαν τα δημοσιονομικά μεγέθη και δεν συνοδεύθηκαν από κατάρρευση του βιοτικού επιπέδου και κοινωνική αποσύνθεση. Άλλωστε τις διαχειρίστηκαν υπεύθυνοι κυβερνήτες, η δε αντιμετώπιση της χρεωκοπίας του 1932 από τον Ελευθέριο Βενιζέλο θεωρείται υπόδειγμα επιτυχούς διαχείρισης κρίσης και δεν άφησε ανεπούλωτα τραύματα.

Η ειδοποιός διαφορά της σημερινής (ήδη συντελεσθείσας στην πραγματικότητα, ασχέτως της τυπικής ή μη στάσης πληρωμών και της τυπικής εξόδου ή μη από την ευρωζώνη) χρεωκοπίας της χώρας είναι η δραματική, μαζική εκπτώχευση του ελληνικού λαού, η βίαιη, απότομη κατάρρευση του βιοτικού του επιπέδου, η διαμόρφωση συνθηκών ανάλογων της περιόδου 1944-1949, χωρίς μάλιστα να έχει προηγηθεί πόλεμος και κατοχή.

Η «εσωτερική υποτίμηση» αποτελεί τον άξονα του εν πολλοίς γερμανικής εμπνεύσεως προγράμματος της τρόϊκα και των εντολοδόχων της (χωρίς καν τις αναγκαίες στοχαστικές προσαρμογές), δηλαδή της κυβέρνησης Παπανδρέου  και στην συνέχεια της κυβέρνησης Παπαδήμου. Στο στόχαστρο όμως δεν έχουν τεθεί μόνον οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι του δημοσίου, αλλά και του ιδιωτικού τομέα(!), αντίθετα σε κάθε λογική ελεύθερης οικονομίας, ώστε να διερωτάται κανείς εάν η τρόϊκα και οι εν Ελλάδι υπάλληλοί της εμφορούνται από παλαιοκομμουνιστικές αντιλήψεις.

Αλλά αυτή η ψευδεπίγραφη εσωτερική υποτίμηση στοχεύει αποκλειστικά τους μισθούς και τις συντάξεις, χωρίς να συνοδεύεται από την αυτονόητη (ώστε η υποτίμηση να είναι πράγματι υποτίμηση και όχι απλώς σφαγή) μείωση τιμολογίων ΔΕΚΟ, επιτοκίων στεγαστικών δανείων, τιμάριθμου κλπ.

Αντιθέτως, ενώ καταρρέουν τα εισοδήματα, οι δαπάνες των νοικοκυριών εκτοξεύονται, με την πρωτοφανή φορολογική επιδρομή στην ακίνητη περιουσία (ανεξαρτήτως μεγέθους), με νομικά διαβλητούς τρόπους, έκτακτες εισφορές κλπ., που οδηγούν τα νοικοκυριά σε συνθήκες οικογενειακής και ατομικής χρεωκοπίας. Και στα πρωτοφανή για τον τελευταίο μισό αιώνα φαινόμενα των συσσιτίων, των χιλιάδων ρακοσυλλεκτών στους δρόμους της Αθήνας, των αστέγων, της ανεργίας του ενός εκατομμυρίου (σύμφωνα με τις επίσημες στατιστικές, που προσμετρούν μόνον τους εγγεγραμμένους στον ΟΑΕΔ άρα δεν συνυπολογίζουν τους νέους που δεν έχουν ακόμη προσληφθεί ώστε να απολυθούν ώστε να εγγραφούν στον ΟΑΕΔ και άλλες στατιστικά «αφανείς» κατηγορίες ανεργίας). Και, μαζί με αυτά, του κλεισίματος εκατοντάδων πλέον χιλιάδων επιχειρήσεων, όχι μόνον μικρομεσαίων αλλά και μεγάλων, άλλοτε κυρίαρχων στον κλάδο τους. Τέλος, των άδειων από ενοικιαστές ακινήτων, άρα της κατάρρευσης του εισοδήματος από ακίνητη περιουσία, που υπήρξε επί δεκαετίες  οικονομικό θεμέλιο και έσχατο καταφύγιο της μεσαίας τάξης.

Αυτή η μαζική εκπτώχευση του πληθυσμού και η μετατροπή της Ελλάδας σε απομίμηση Αλβανίας επί αείμνηστου Χότζα (όπου ως γνωστόν το έσχατο έδεσμα ελλείψει ειδών διατροφής ήταν η νερόσουπα….) συμβαίνει κατά παράλογο τρόπο ενώ αποκαλύπτεται ότι η χώρα μας κείται πάνω σε μία θάλασσα φυσικού αερίου, που θα μπορούσε να την καταστήσει οικονομικά αυτοδύναμη και ευημερούσα, ακόμη κι αν εισέπραττε πολλοστημόριο και μόνον των πολύτιμων πόρων της από τις διεθνείς κοινοπραξίες που θα ανελάμβαναν την εξόρυξη με δικές τους δαπάνες, χωρίς καμία ελληνική συμμετοχή. Κάτι που όμως προϋποθέτει το στοιχειώδες θάρρος και την σωστή διπλωματική και στρατιωτική προετοιμασία της ανακήρυξης ΑΟΖ, σε στενή συνεργασία με τις ΗΠΑ, τις ευρωπαϊκές μεγάλες δυνάμεις και το Ισραήλ.

Το σημερινό, καταρρέον πολιτικό σύστημα των κομμάτων εξουσίας δεν μπορεί φυσικά να προχωρήσει σε αυτήν ούτε και σε καμιά απολύτως άλλη πρωτοβουλία. Είναι βαθειά διεφθαρμένο, ιδιοτελές και ανίκανο (ενώ τα κόμματα της Αριστεράς, ως μικρομέτοχοι του Ελληνικού Πολιτικού Συστήματος Α.Ε., δεν διαθέτουν ρεαλιστικές προτάσεις και αίσθημα ευθύνης). Το πολιτικό σύστημα ασχολείται σήμερα με το κεφαλαιώδες ζήτημα της εκλογής του επόμενου προέδρου του πασόκ (δηλαδή του τίποτα….), ενώ οι δημοσκοπήσεις δείχνουν την μαζική αποδρομή του εκλογικού σώματος από όλα ανεξαιρέτως τα δήθεν αστικά κόμματα εξουσίας και την ταυτόχρονη άρνηση προσχώρησης των σοβαρών πολιτών στην εξωπραγματική και έξαλλη λογική της άκρας αριστεράς, τα κόμματα της οποίας εισπράττουν ανενδοίαστα την παχυλή κρατική χρηματοδότηση, την ίδια ώρα που έξω από τα γραφεία τους κυκλοφορούν ανθρώπινα ράκη. Τα κόμματα, που διαθέτουν μία εικονική πλέον κοινοβουλευτική δύναμη που δεν ανταποκρίνεται σε πραγματική πολιτική επιρροή, στηρίζουν και ταυτόχρονα υπονομεύουν την προσωρινή κυβέρνηση Παπαδήμου, της δίδουν ψήφο εμπιστοσύνης αλλά καταψηφίζουν τα νομοσχέδιά της  που παραβιάζουν τις συντεχνιακές τους εξαρτήσεις, ψηφίζουν τα αλλεπάλληλα εθνοκτόνα μνημόνια δηλώνοντας ότι… δεν τα διάβασαν, ενώ κορυφαία στελέχη και μάλιστα υπουργοί εν ενεργεία καταγγέλλουν την κυβέρνηση στην οποία μετέχουν και νομίζουν ότι προετοιμάζουν την πολιτική τους διάσωση κυοφορώντας νέα σχήματα με την συμμετοχή διανοούμενων με πολύ αργά αντανακλαστικά, όπως οι κύριοι Μαρωνίτης, Μουζέλης και Αλιβιζάτος.

Ταυτόχρονα, υπογείως κατασκευάζουν νέα πολιτικά «κόμματα» με αγνώστους  (που στην πραγματικότητα είναι γνωστοί τους), και σε συνεργασία με πολιτικά αφελείς συγγραφείς και καθόλου αφελείς «πολίτες», τα οποία θα λειτουργήσουν (όπως νομίζουν) ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ για την επανεμφάνισή τους την επόμενη ημέρα.

Αυτά όλα ασφαλώς δεν αφορούν την καταρρέουσα κοινωνία. Αποτελούν εσωτερικές ζυμώσεις ενός κλειστού, ιδιοτελούς κύκλου προσώπων, που οδήγησε την χώρα στην διάλυση. Η πτώση του είναι νομοτελειακή, και από αυτήν δεν θα γλυτώσει ούτε ο κ. Φλωρίδης επειδή συνεργάσθηκε με τον κ. Δοξιάδη, ούτε η κ. Διαμαντοπούλου επειδή διοργάνωσε στην Παλαιά Βουλή συζήτηση με τον κ. Μπουτάρη, ούτε ο κ. Βενιζέλος επειδή όταν διαδεχθεί τον κ. Παπανδρέου θα καταγγείλει το μνημόνιο που ο ίδιος υπέγραψε και εφάρμοσε με πάθος, ούτε η δεξιά εκείνη που δεν έχει αποφασίσει εάν συμφωνεί ή διαφωνεί με το μνημόνιο ούτε η άλλη δεξιά που έχει οριστικά αποφασίσει ότι συμφωνεί διότι αυτό της εξασφάλισε τρία υπουργικά έδρανα σε μία κυβέρνηση που αρχίζει να μοιάζει τραγικά με αυτήν του Γούναρη. Και, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, ο Λουκάς Παπαδήμος δεν θα επιτύχει ποτέ να εκφράσει τους μεταρρυθμιστές, διότι η κυβέρνησή του απέφυγε επιμελώς να λάβει το μοναδικό μέτρο που θα μπορούσε να διατηρήσει την Ελλάδα στην χορεία των σύγχρονων ευρωπαϊκών κρατών, δηλαδή να διαλύσει το σοβιετικό κράτος, με τις πελατειακές ΔΕΚΟ του, τους χιλιάδες άχρηστους οργανισμούς και τα τερατώδη προνόμια της διεφθαρμένης νομενκλατούρας. Πώς θα ήταν άλλωστε δυνατόν τα ολιγαρχικά πελατειακά κόμματα της Μεταπολίτευσης να επιτρέψουν σε έναν πρωθυπουργό που τα ίδια επέλεξαν να καταργήσει το πελατειακό τους κράτος;

Μετά την περυσινή  θερινή έκρηξη της πλατείας Συντάγματος, η ελληνική κοινωνία σιωπά. Η σιωπή αυτή δεν σημαίνει παραίτηση. Κανείς λαός δεν παρακολούθησε μέχρι τέλους την γενοκτονία του απαθής και άβουλος. Το διαδίκτυο στην συντριπτική του πλειοψηφία, οι σύλλογοι, οι αυθεντικές κινήσεις πολιτών, σημαντικό πλέον μέρος του τύπου, μεγάλο μέρος του πνευματικού και επιστημονικού κόσμου, οι έμποροι και οι βιοτέχνες, οι βιομήχανοι, και πολλές ακόμα κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες, η συντριπτική πλειοψηφία της κοινής γνώμης έχουν εκκενώσει τον υπό αποσύνθεση χώρο που λέγεται πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης. Απαιτούν νέο σύνταγμα, νέα κόμματα χωρίς απολύτως καμία συμμετοχή εκπροσώπων του παλαιοκομματισμού, νέους ηγέτες με καθαρό παρελθόν, νέο ήθος και νέα λογική διακυβέρνησης. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, το σκέλεθρο της Μεταπολίτευσης θα σαρωθεί, είτε με την διαμόρφωση μίας ισχυρής ριζοσπαστικής δημοκρατικής πολιτικής δύναμης με αναγνωρισμένη ηγεσία και πόρους, είτε με μία κοινωνική έκρηξη που θα δημιουργήσει εντελώς νέες συνθήκες, είτε λόγω διεθνών γεγονότων. Είτε με όλα αυτά μαζί.

 

*Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης

The Predator Sate. Μία ανάγνωση του βιβλίου του James K. Galbraith

Γράφει ο Μανόλης Μαυροζαχαράκης*

Το τέλος μιας θεωρίας

Στις δύσκολες και δυσερμήνευτες εποχές που περνάμε,  χρειάζονται σαφείς και εμπνευσμένες  αναλύσεις  για να  κινητοποιηθούν  οι προοδευτικές συνειδήσεις και οι αντίστοιχες δυνάμεις που υποτίθεται ότι θα δώσουν διέξοδο στην κρίση. Μία τέτοια ανάλυση προσφέρει  ο Αμερικανός οικονομολόγος James K. Galbraith στο βιβλίο του   «The Predator State: How Conservatives Abandoned the Free Market and Why Liberals Should Too»   (Το αρπαχτικό  κράτος. Πως οι συντηρητικοί απεμπόλησαν την ελεύθερη αγορά και γιατί πρέπει να ακολουθήσει η κεντροαριστερά;). Πολύ συνοπτικά το σαφές μήνυμα που εκπέμπει ο συγγραφέας στο βιβλίο του είναι ότι οι θεωρίες περί  ευέλικτων  μισθών , περί μονεταρισμού και περί ,ελεύθερης λειτουργίας των δυνάμεων της παγκόσμιας  αγοράς ανήκουν όλες μαζί στην αποβάθρα της ιστορίας.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ο εχθρός του λαού

Γράφει ο Mελέτης Η. Μελετόπουλος*

Το πολιτικό σύστημα βρίσκεται σε προφανή δυσαρμονία με το λαϊκό αίσθημα. Η εμπιστοσύνη της κοινωνίας προς τα κόμματα έχει καταρρεύσει. Το κοινωνικό συμβόλαιο διαρρηγνύεται βίαια.

Η  κυβέρνηση, αφού κατέκτησε την εξουσία με ένα πελώριο ψεύδος («λεφτά υπάρχουν»), έχει στραφεί με μανία εναντίον της κοινωνίας, την οποία κατακρεουργεί  προκειμένου να περισώσει τα ολιγαρχικά της προνόμια. Η άγρια φορολογική επιδρομή, που αναιρεί την ίδια την έννοια της μικρομεσαίας ιδιοκτησίας, είναι το υποκατάστατο της περικοπής δαπανών. Η τρόϊκα δεν ζήτησε φορολογική εξόντωση των μικρών και μεσαίων στρωμάτων, των επιχειρήσεων και των ιδιωτών, η κυβέρνηση την επέλεξε, αρνούμενη να προβεί σε οιαδήποτε σοβαρή περικοπή δαπανών. Αλλά περικοπή δαπανών σημαίνει κλείσιμο των κομματικών εκτροφείων των ΔΕΚΟ, μείωση των υπέρογκων απολαυών των χρυσοκάνθαρων δημοσίων υπαλλήλων, κλείσιμο κάποιων από τα 25(!) πανεπιστήμια όπου βολεύθηκαν οι φίλοι των κομμάτων εξουσίας (και της ψευδοανανεωτικής αριστεράς), σημαίνει περικοπή της κρατικής επιχορήγησης στα κόμματα, κατάργηση των προνομίων της ολιγαρχίας και φυσικά είσπραξη του φόρου από μεγαλοσχήμονες διαπλεκόμενους ολιγάρχες,  φίλους των πολιτικών της Μεταπολίτευσης.  Όχι μόνον αυτά δεν έγιναν, αλλά σύμφωνα με την τελευταίας έκθεση της Τραπέζης Ελλάδος, το τελευταίο εξάμηνο η κυβέρνηση αύξησε τις δαπάνες και προσέλαβε 24.000 δημοσίους υπαλλήλους(!).

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Τρίτη Σεπτεμβρίου

Του  Μελέτη Μελετόπουλου*

Η προαναγγελθείσα επανέναρξη των κινητοποιήσεων των Ελλήνων πολιτών το ερχόμενο Σάββατο 3 Σεπτεμβρίου στην Πλατεία Συντάγματος συνδέεται από ορισμένους με την 3η Σεπτεμβρίου του 1974. Την ημέρα εκείνη, σε πανηγυρική ατμόσφαιρα, δημοσιοποιήθηκε το ρηξικέλευθο πρόγραμμα σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της Ελληνικής κοινωνίας από το ΠΑΣΟΚ. Το πρόγραμμα αυτό, όμως, ουδέποτε εφαρμόσθηκε, αλλά τελικώς εκφυλίσθηκε σε μία κληρονομική ολιγαρχία τριτοκοσμικού τύπου, που οδήγησε την χώρα στην χρεωκοπία και στην παράδοσή της στους διεθνείς κερδοσκόπους.

Πιο σημαντική και πιο σχετική με την σημερινή συγκυρία (παρά το γεγονός ότι είναι εκατόν τριάντα ένα χρόνια παλαιότερη) είναι η επέτειος της 3ης Σεπτεμβρίου 1843, όταν ο λαός ανέτρεψε την αποτυχημένη βαυαρική απολυταρχία και υποχρέωσε τον βασιλιά Όθωνα Βίττελσμπαχ να παραχωρήσει Σύνταγμα. Η Μεταπολίτευση κυοφορήθηκε  για πολλούς μήνες , αλλά πρωταγωνιστής  υπήρξε ο διοικητής του Ιππικού συνταγματάρχης Καλλέργης, που πρόλαβε τις εξελίξεις, όταν ο Όθων διέταξε την λήψη προληπτικών μέτρων. Τοποθέτησε εμπίστους του σε διάφορα σημεία της πρωτεύουσας και στην συνέχεια κατέφθασε στους στρατώνες και ξεσήκωσε τους αξιωματικούς με το σύνθημα «Ζήτω το Σύνταγμα». Η εν συνεχεία μετάβαση του Καλλέργη και των πιστών του αξιωματικών και στρατιωτών στα Ανάκτορα (την σημερινή Βουλή) με ζητωκραυγές και συνθήματα προκάλεσε λαϊκό ενθουσιασμό. Οι πολίτες έσπευσαν να ενωθούν με τις δυνάμεις του Καλλέργη. Ο Όθων έστειλε τον υπασπιστή του και τον υπουργό Στρατιωτικών με την εντολή να ηρεμήσουν τους εξεγερμένους, όμως κατά διαταγή του Καλλέργη συνελήφθησαν. Ο Όθων τότε διέταξε τους  υπουργούς του να καταστείλουν βίαια την εξέγερση, αλλά αυτοί αρνήθηκαν.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

HANS MORGENTHAU: Επιστήμη και Πολιτική της Ισχύος

Του Σπύρου Κουτρούλη

Το βιβλίο του HANS MORGENTHAU , «Επιστήμη  και Πολιτική της Ισχύος» (σελ. 252) , που κυκλοφόρησε το 2011 , σε μετάφραση και επίμετρο του πανεπιστημιακού Πάνου Τσακαλογιάννη , από τις εκδόσεις Τουρίκη, αποτελεί , ένα κλασσικό έργο  για την ανάλυση και των διακρατικών σχέσεων , που ξετινάζει με μεθοδικό και συστηματικό τρόπο , όλη την φιλελεύθερη επιχειρηματολογία. Γερμανοεβραίος , αναγκάστηκε το 1937 να μεταναστεύσει  στις ΗΠΑ και να διδάξει εκεί σε διάφορα Πανεπιστήμια. Δεδομένου ότι  η πλειονότητα του πολιτικού συστήματος , οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης , οι κύριοι συντελεστές της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής  κυριαρχούνται  από τις φιλελεύθερες ιδεοληψίες  και αντιγράφουν τα πλέον αφελή και συνεχώς διαψευδόμενα επιχειρήματα του Πόππερ ή του Χάγιεκ ή του Μίζες  – όπως ότι  το εμπόριο θα αντικαταστήσει τον πόλεμο  ή ότι ο πιθανολογούμενος εξευρωπαϊσμός της Τουρκίας  θα την εξημερώσει  και θα την οδηγήσει να εγκαταλείψει  τις γεωπολιτικές της φιλοδοξίες – ,   η προσεκτική μελέτη του παραπάνω έργου είναι παραπάνω από αναγκαία  και χρήσιμη. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΨΗΦΙΖΩ ΓΙΑ ΤΟ ΛΟΓΙΣΤΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

Του Γιώργου Σπανουδάκη,

ΨΗΦΙΖΩ ΓΙΑ ΤΟ ΛΟΓΙΣΤΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

www.elegr.gr – (Διεθνής συνάντηση:  Νομική σχολή παν. Αθηνών, 6-8 Μαΐου 2011)

Θέματα που απαιτούν λύσεις στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που οφείλουμε να εκθέσουμε παίρνοντας τα κατάλληλα δραστικά μέτρα, ώστε να γίνει αντιληπτό ότι δεν θα ανεχτούμε την ανήθικη και κατάφωρη οικονομική αδικία σε βάρος της χώρας μας, που υπονομεύει και το μέλλον της Ε.Ε.

Τι συμβαίνει με το δημόσιο χρέος των χωρών στην Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ.

Ενδεικτικά: Υπάρχει και στο διαδίκτυο ο κατάλογος με τα χρέη όλων των χωρών της γης.

Η Γερμανία με 5 τρις έλλειμμα έχει χρέος στο 155% του ΑΕΠ της.
Η Γαλλία πάλι με 5 τρις έχει χρέος στο 188% του ΑΕΠ της.
ΟΙ ΗΠΑ με 13 τρις έλλειμμα έχει χρέος στο 94% του ΑΕΠ της.

Οπότε είναι προφανές ότι δεν έχει τόση σημασία το μέγεθος του χρέους όσο το ποσοστό του επί του ακαθαρίστου εθνικού προϊόντος.
Μετά από μερικές ματιές στον πίνακα προκύπτουν κάποιες απορίες: Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

«Αν έλθει άλλη κυβέρνησις, δεν θα τους δώσουν πεντάρα…» Το «Συμβούλιο των ομολογιούχων», η πτώχευση του ΄32 και η δικτατορία Μεταξά μέσω βουλής και χρέους

Του Γεώργιου Π. Μαλούχου,

Αναδημοσίευση απο το ΒΗΜΑ, 10/5/2011, http://www.tovima.gr/politics/article/?cid=751&aid=400125

«Αν έλθει άλλη κυβέρνησις, δεν θα τους δώσουν πεντάρα…»

«…η καταφρόνισης προς πάσαν ηθικήν αξίαν και προς πάσαν ηθικήν έννοιαν έχει κλονίσει πλεόν τα θεμέλια του κοινωνικού καθεστώτος, ώστε να μη υπολείπεται πλέον είς τους ενδεχόμενους ανατροπείς του κοινωνικού καθεστώτος βαρύ το έργον»: Θεμιστοκλής Σοφούλης αγόρευση στη Βουλή, 29 Απριλίου 1936.

Πολλά μπορεί να διαφέρουν, όμως, η πτώχευση της εποχής Τρικούπη (εξωτερικό χρέος 640 εκ. χρυσά φράγκα) και η πτώχευση του 1932 (εξωτερικό χρέος 1.022 εκ. χρυσά φράγκα) έχουν ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον κοινό κομβικό στοιχείο: ότι, μετά από πολλές διεργασίες, και οι δύο κηρύχθηκαν μόλις το ποσοστό του χρέους έφτασε στο 150% του ΑΕΠ. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ακροδεξιά και Ορθός Λόγος

Του Ραφαήλ Καλυβιώτη*

Πολύς λόγος γίνεται τον τελευταίο καιρό για την άνοδο του ρεύματος της ακροδεξιάς σε Εθνικό και Ευρωπαϊκό επίπεδο. Σπανίως ωστόσο επιχειρείται η παράκαμψη των περιγραφικών στοιχείων της ερεύνης. Η μεταπολεμική ακροδεξιά άλλωστε δεν είναι δα και ένα χθεσινό φαινόμενο που ανέκυψε ερήμην των αναλυτών. Ποσοτικές αναλύσεις διαθέτουμε άφθονες και από την Αυστρία και από την Γαλλία. Πολύ φοβούμαι όμως πώς οι περισσότερες εξ αυτών ηκολούθησαν ένα συγκεκριμένο ιδεολογικό μοντέλο είτε διότι όντως υπήρξε τέτοια πρόθεση, είτε διότι το μοντέλο αυτό ήτο «politically correct» εκείνη την εποχή με αποτέλεσμα δημοσκόποι και πολιτικοί αναλυτές να μην είναι απολύτως έντιμοι πρωτίστως απέναντι στον εαυτό τους. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΓΙΓΑΝΤΟΜΑΧΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΕΒΙΑΘΑΝ

Του Μελέτη Η. Μελετόπουλου*

Η πυρηνική τραγωδία στην Ιαπωνία οδηγεί άμεσα σε αναθεώρηση ή και αναστολή της παραγωγής πυρηνικής ενέργειας, υπό την πίεση της τρομοκρατημένης κοινής γνώμης. Η απελευθερωμένη ραδιενέργεια είναι ένας αόρατος δολοφόνος χωρίς σύνορα.

Ο πολιτισμός επιστρέφει λοιπόν προσώρας στο πετρέλαιο και κυρίως στο φυσικό αέριο. Οι εναλλακτικές μορφές ενέργειας δεν έχουν ακόμα επαρκώς αναπτυχθεί ώστε να υποκαταστήσουν τις συμβατικές (και ρυπογόνες) . Η δε ανάπτυξή τους απαιτεί ακόμα χρόνο.

Υπ’αυτές τις συνθήκες, τα τεράστια (σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις) κοιτάσματα που βρίσκονται στην ζώνη νότιο Ιόνιο Πέλαγος-βόρειο Λιβυκό Πέλαγος- Καστελλόριζο-Κύπρος- ακτές Μέσης Ανατολής καθίστανται επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος και ανταγωνισμού μεταξύ των μεγάλων και των μικρότερων περιφερειακών δυνάμεων.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αστυνομία και Κοινωνία

Του Ραφαήλ Καλυβιώτη*

Η αντιμετώπιση της αστυνομίας αλλά και γενικότερα των αστικών θεμελίων μίας κοινωνίας αποκαλύπτει με ιδιάζοντα τρόπο την σχέση μεταξύ κράτους και κοινωνίας.

Κατά την τόσο πολυσυζητημένη μεταδικτατορική περίοδο, δηλαδή μία περίοδο ισχυρών πολιτικοκοινωνικών αλλαγών, η δυσαρέσκεια της κοινωνίας γιγαντώνεται προοδευτικώς και εκφράζεται με αντίθεση στις συμβολικές προεκτάσεις της πολιτικής. Καθώς δε, η διαφθορά στην Ελλάδα απετέλεσε επαγγελματικό άθλημα των εκάστοτε πολιτικών ηγεσιών, υπό το βάρος ενός σκανδαλώδους τύπου που κερδοσκοπούσε από τα ιδιωτικά σκάνδαλα και λίγο ασχολείτο με την ουσία της πολιτικής, η ευρεία δυσαρέσκεια έχει τραυματίσει σοβαρά την ποιότητα και το επίπεδο νομιμοποιήσεως της αστικής Δημοκρατίας της χώρας. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Σχετικά με την ιστορική σειρά του Σκάϊ για την Ελληνική Επανάσταση του 1821

Του Μελέτη Η. Μελετόπουλου

Το Ελληνικό έθνος δεν είναι πρόσφατη κατασκευή αλλά εξελισσόμενη εθνολογική, πολιτισμική και γλωσσική πραγματικότητα από την εποχή του Ομήρου.

Η θεωρητική υπόθεση στην οποία βασίζεται η σειρά του Σκάϊ για την Ελληνική Επανάσταση είναι η γνωστή θεωρία της εθνογένεσης των Γκέλνερ-Χόμπσμπάουμ. Αυτή η θεωρία μπορεί να εμπεριέχει στοιχεία αλήθειας για τα νεώτερα ευρωπαϊκά έθνη, αλλά (όπως και οι ίδιοι οι δύο αυτοί  ιστορικοί παραδέχονται) δεν ισχύει για τα αρχαία έθνη όπως το Ελληνικό, το Ιουδαϊκό, το Κινέζικο κλπ.

Στο επιστημονικό μου σύγγραμμα ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΥ, το οποίο κυκλοφόρησε πέρυσι από τις εκδόσεις Παπαζήση και ήδη έχει πραγματοποιήσει επανειλλημμένες ανατυπώσεις, αποδομώ με επιστημονικά επιχειρήματα και διεθνή βιβλιογραφία (ακόμη και τουρκική) την απόπειρα γνωστών Ελλήνων πανεπιστημιακών (Βερέμης, Ρεπούση κλπ.) να εφαρμόσουν αυτήν την θεωρία στην Ελληνική Ιστορία και να αποδείξουν ότι το Ελληνικό Έθνος είναι «κατασκευή της νεωτερικότητας». Αποδεικνύω δε ότι αυτές οι προσπάθειες πανεπιστημιακών, διανοουμένων κλπ. ,που προβάλλονται ως προοδευτικοί και σύγχρονοι, προκύπτουν από στερεότυπα, ιδεολογικές εμμονές, άκριτη μεταφορά ξένων σχημάτων και απουσία σοβαρής έρευνας, και όχι από τις πηγές και την ιστορική πραγματικότητα.

Επειδή οι αναγνώστες του διαδικτύου, και κυρίως οι κάτω των σαράντα ετών, κατά κανόνα προσεγγίζουν την επιστήμη και την  βιβλιογραφία μέσω της οθόνης του υπολογιστή τους, θεωρώ σκόπιμο να «ανεβάσω» μέρος του βιβλίου μου στις έγκυρες ιστοσελίδες με τις οποίες συνεργάζομαι, ώστε οι  ενδιαφερόμενοι να αντλήσουν επιστημονικά επιχειρήματα κατά των εθνομηδενιστών και η όλη συζήτηση να μεταφερθεί από το ιδεολογικό στο επιστημονικό πεδίο. Εκεί, οι διάφορες θεωρίες που αποσκοπούν στον εκμηδενισμό της εθνικής μας ιστορίας και συνείδησης καταρρέουν αμέσως λόγω έλλειψης επαφής με την ιστορική πραγματικότητα και τις πηγές, και αποκαλύπτεται η καθαρά ιδεολογική τους φύση και οι σκοπιμότητες που τις υποκινούν.

Παραθέτω λοιπόν το πρώτο μέρος του βιβλίου μου,και συγκεκριμένα τις σελίδες 13 έως 76, με την προτροπή στους φίλους αναγνώστες να αγοράσουν και να διαβάσουν ολόκληρο το βιβλίο (προς αποφυγήν παρεξηγήσεων σημειώνω ότι έχω παραχωρήσει τα συγγραφικά μου δικαιώματα για φιλανθρωπικούς σκοπούς). Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Να αυξηθεί η στρατιωτική θητεία

Του Μελέτη Η. Μελετόπουλου*

Είναι προφανές ότι η Ελλάδα έχει εισέλθει σε φάση αποσταθεροποίησης. Αυτή  ασφαλώς συνδέεται με την εφαρμογή του μνημονίου και των οδυνηρών μέτρων κάθαρσης της συσσωρευμένης κόπρου του Αυγείου. Η πολιτική όμως της κυβέρνησης αποσκοπεί στην μείωση του ελλείμματος κυρίως  μέσω της συρρίκνωσης της αγοραστικής δύναμης της μεσαίας τάξης και των ασθενέστερων στρωμάτων. Ταυτόχρονα το πολιτικό σύστημα συνολικά προσπαθεί να διασώσει τα προνόμιά του, αδυνατεί να χαράξει κάποια  στοιχειώδη αναπτυξιακή προοπτική και αρνείται πεισματικά να αποβάλει τους ενόχους και να τιμωρήσει τους υπευθύνους της χρεωκοπίας και της υπεξαίρεσης του δημοσίου χρήματος. Αυτά έχουν εξοργίσει την κοινή γνώμη και την εξωθούν σε εξωθεσμικές ενέργειες. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Παρουσίαση του βιβλίου του Μελέτη Μελετόπουλου «Το Ζήτημα του Πατριωτισμού» από τον Αναστάσιο Πεπονή

Κύριο χαρακτηριστικό του βιβλίου του Μελέτη Μελετόπουλου που παρουσιάζομε σήμερα είναι οι ξεκάθαρες τοποθετήσεις και οι απερίφραστες αντιπαραθέσεις. Ο συγγραφέας, στην αντιπαράθεσή του, δεν περιορίζεται στη διατύπωση των δικών του θέσεων και απόψεων αλλά τις τεκμηριώνει. Το βιβλίο είναι προϊόν στοχασμού, αλλά και συστηματικής έρευνας. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΟΒΙΕΤΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Του Μελέτη Η. Μελετόπουλου*

Η χρεωκοπία της Ελλάδας και η έλευση του μηχανισμού της Τρόϊκας οδήγησαν αναγκαστικά σε αποκάλυψη πληθώρας στατιστικών στοιχείων σχετικά με το εύρος,την δομή και την ποιότητα του δημόσιου τομέα.Σήμερα διαθέτουμε πληρέστερη εικόνα,και επομένως μπορούμε να εξαγάγουμε ασφαλέστερα συμπεράσματα.

Ένα βασικό συμπέρασμα είναι ότι η δομή της πολιτικής,της οικονομίας, της κοινωνίας και συνολικά του κράτους της Μεταπολίτευσης παρουσιάζει τεράστιες ομοιότητες με το σοβιετικό μοντέλο,και μάλιστα αυτό της ύστερης περιόδου του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ: ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ

Του Α. Μάνθου

Στις 7 και 14 Νοεμβρίου 2010, οι Έλληνες πολίτες κλήθηκαν να συμμετάσχουν στις εκλογές για την ανάδειξη των τοπικών αρχών των νέων «καλλικρατικών» δήμων και περιφερειών. Τα αποτελέσματα των εκλογών κρίθηκαν και αναλύθηκαν ήδη εκτενώς και ποικιλοτρόπως. Στο παρόν κείμενο επιχειρείται μία ακόμη «ανάγνωση» των εκλογικών αποτελεσμάτων, για το λόγο ότι είναι σχεδόν βέβαιο πως η οπτική που υιοθετείται εδώ πρόκειται να μείνει σκόπιμα στο περιθώριο των παραπάνω αναλύσεων, πρέπει όμως να επισημανθεί και να τονιστεί. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Changing Education Paradigms

Εξαιρετική ομιλία του Sir Ken Robinson για την ανάγκη μεταρρύθμισης των εκπαιδευτικών συστημάτων.

Βιβλιοκρισία του νέου βιβλίου του Βασίλειου Μαρκεζίνη με τίτλο “ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ”,ΕΚΔΟΣΕΙΣ Α.Α.ΛΙΒΑΝΗ

Του Μελέτη Η. Μελετόπουλου*

Δημοσιεύθηκε την Παρασκευή 12 Νοεμβρίου στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Στο εξώφυλλο του νέου βιβλίου του Βασιλείου Μαρκεζίνη,απεικονίζεται σε τέσσερις διαδοχικές φάσεις η σταδιακή αποκόλληση της Ευρασιατικής από την Αμερικανική πλάκα,που συνάδει και με τον υπότιτλο του εξωφύλλου: «Στα πλαίσια της βαθμιαίας ανεξαρτητοποίησης της Ευρώπης από τις ΗΠΑ».Η κεντρική πράγματι γεωπολιτική υπόθεση εργασίας,εντός της οποίας ο συγγραφέας εντάσσει τον συνολικό του προβληματισμό γιά την πορεία της χώρας μας,είναι η αποδυνάμωση της αμερικανικής κοσμοκρατορίας και η ανάγκη αναδιατύπωσης του δόγματος της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής σε εντελώς νέα βάση. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ-Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΚΔΟΧΗ

*Του Μελέτη Η. Μελετόπουλου

Δημοσιεύθηκε την Κυριακή 7/10/2010 στην εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Ο τίτλος του άρθρου υπονοεί την διεθνή αλλά και διαχρονική παρουσία των κοινοτικών ιδεών. Πράγματι,υπό διάφορες μορφές,οι κοινοτικές ιδέες εμφανίσθηκαν σε διάφορα σημεία του ορίζοντα,υπό ποικίλες μορφές,και παραδόξως σήμερα χαίρουν μεγάλης δημοσιότητας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Amitai Etzioni(το κυριώτερο έργο του οποίου είναι The Spirit of Community: the Reinvention of American Society, Simon & Schuster, 1993, New York) δίδαξε ως καθηγητής Κοινωνιολογίας στο κραταιό Columbia,στο George Washington,όπως και στο Harvard Business School, και μάλιστα διετέλεσε Senior Advisor του Λευκού Οίκου για θέματα εσωτερικής πολιτικής.Οι κοινοτικές του ιδέες έχουν φιλελεύθερο χαρακτήρα,ενώ προσπαθεί να αντισταθμίσει τα ατομικά δικαιώματα με τα συμφέροντα της κοινότητας.Θεωρεί επίσης ότι οι άνθρωποι προσδιορίζονται σε σημαντικό βαθμό από την κουλτούρα και τις αξίες της κοινότητας στην οποία ανήκουν. Επίσης κοινοτικά στοιχεία εμπεριέχουν ορισμένες πτυχές της σύγχρονης οικολογικής σκέψης(π.χ. το κλασσικό έργο του Edouard Goldsmith Small is beautifull ). Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

The End Of The Free Market

Ο Ian Bremmer, σε ομιλία του στην Royal Society for the encouragement of Arts, Manufactures and Commerce (RSA), αναλύει τη βασική θέση του πρόσφατου βιβλίου του «The end of the Free Market«.

http://www.thersa.org/events/vision/vision-videos/ian-bremmer-the-end-of-the-free-market

Αρέσει σε %d bloggers: