Δούρειος Ίππος

Ιστοχώρος πολιτικής ανάλυσης και διαλόγου

Category Archives: Εγχώρια Πολιτική

ΕΞΑΝΔΡΑΠΟΔΙΣΜΟΣ

του Μελέτη Η. Μέλετοπουλο

Την Πέμπτη 20 Δεκεμβρίου, γιά διάφορες δουλειές γύρισα όλη την Αθήνα. Πήγα Αμπελόκηπους, Αλεξάνδρας, Ομόνοια, Σύνταγμα, Κολωνάκι, Κεραμεικό, Θησείο. Δεν είδα πολλούς μετανάστες, αλλά κυρίως Έλληνες, ένα απαθλιωμένο, κακοντυμένο, δυστυχισμένο πλήθος, που θύμιζε φωτογραφίες από την κατοχή. Παντού βρώμα, σκουπίδια, πλήθη αστέγων, ζητιάνοι, άνθρωποι που κοιμόντουσαν σε κιβώτια σε στοές ή τυλιγμένοι με κουβέρτες σε εισόδους πολυκατοικιών, αδέσποτα σκυλιά. Σκέτη φρίκη. Κατέβηκα πεζός την Ερμού, μέχρι την Ασωμάτων έβλεπα συνέχεια κλειστά ή άδεια μαγαζιά. Στον Κεραμεικό μικροπωλητές χωρίς πελάτες, εστιατόρια της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης τουριστικής εποχής περίμεναν μάταια πελατεία. Αυτή δεν ήταν η Αθήνα, ήταν μία τριτοκοσμική πόλη. Όταν γύρισα τα Βαλκάνια ανάμεσα σε δύο πολέμους, το 1997, οι πόλεις τους, αν και πάμπτωχες, δεν ήταν σε τέτοια κατάσταση. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η πολιτική σημασία των εκλογών στην Γαλλία. Η ελπίδα για ένα θετικό αποτέλεσμα

Του Μανόλη Μαυροζαχαράκη*,

To θετικό αποτέλεσμα που πέτυχαν την περασμένη βδομάδα οι σοσιαλιστές του Φρανσουά Ολάντ  στον  πρώτο γύρο των Γαλλικών  προεδρικών εκλογών είναι ένα θετικό μήνυμα για την Ελλάδα. Όλοι ευελπιστούμε το μήνυμα αυτό να επιβεβαιωθεί και την  προσεχή Κυριακή στην τελική αναμέτρηση. Άλλωστε  η Γαλλία είναι η δεύτερη οικονομική δύναμη της Ευρωζώνης και ένα στρατηγικό κέντρο αποφάσεων για όλα τα τεκταινόμενα στην Γηραιά Ήπειρο και λειτουργεί διαχρονικά  σαν σύμμαχος της Ελλάδος και σαν αντίβαρο της Γερμανίας. Η  ένταξη μας στην ΕΟΚ και στην Ευρωζώνη, η διεθνής διευθέτηση εθνικών απειλών και  η αντιμετώπιση της τρέχουσας οικονομικής κρίσης, έτυχαν της στήριξης των γαλλικών  κυβερνήσεων. Εάν ο Ολάντ  αναλάβει τελικά την διακυβέρνηση της Γαλλίας, η πολιτική  της κ. Mέρκελ πιθανότατα θα συναντήσει ένα σοβαρό αντίπαλο δέος για ζητήματα στρατηγικής  διαχείρισης της ελληνικής και ευρωπαϊκής  κρίσης. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΤΟ ΨΕΥΔΟΔΙΛΗΜΜΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

* Του Μελέτη Η. Μελετόπουλου,

Μπροστά στην κάλπη της 6ης Μαϊου, οι ψηφοφόροι θα αντιμετωπίσουν ένα τεχνητό δίλημμα: το δίλημμα μεταξύ «φιλομνημονιακών» και «αντιμνημονιακών» πολιτικών δυνάμεων. Αυτό το δίλημμα το έχει κατασκευάσει το καταρρέον πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης, για να επανασυσπειρώσει το αγανακτισμένο εκλογικό σώμα.

Το δίλημμα όμως αυτό είναι πλαστό. Διότι τόσο οι πολιτικές δυνάμεις που στηρίζουν το μνημόνιο (ΠΑΣΟΚ του Ευ. Βενιζέλου, Νέα Δημοκρατία του Α. Σαμαρά, Δημοκρατική Αριστερά του Φ. Κουβέλη, Δράση του Στ. Μάνου, Δημοκρατική Συμμαχία της Ντ. Μπακογιάννη) όσο και οι λεγόμενες αντιμνημονιακές δυνάμεις (Ανεξάρτητοι Έλληνες του Π.Καμένου, Σύριζα, Κομμουνιστικό κόμμα) ΠΡΟΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΗΤΡΑ, δηλαδή τα άλλοτε κόμματα εξουσίας της τελευταίας τριακονταπενταετίας και τα συμπληρώματά τους. Εμφορούνται ΟΛΑ από την ίδια παλαιοκομματική  λογική, που οδήγησε την χώρα στην παρακμή και στην αποσύνθεση. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Τα φαντάσματα του εκσυγχρονισμού και οι σύγχρονες εκβολές τους.

Του Σωκράτη Αργύρη,

«Κάθε νέα τάξη η οποία τίθεται στη θέση μιας άλλης που κυριαρχούσε πριν από αυτήν, είναι αναγκασμένη, ήδη για να διεκπεραιώσει το σκοπό της, να παραθέσει το συμφέρον της ως το κοινό συμφέρον όλων των μελών της κοινωνίας, δηλαδή με ιδεατή έκφραση: να αποδώσει στις σκέψεις της τη μορφή της γενικότητας, να την παραθέσει ως την μοναδική έλλογη, γενικά ισχύουσα.» (Κ. Μαρξ, Φ. Ένγκελς -Γερμανική Ιδεολογία)

 Όψιμα κάποιοι θιασώτες του «αποτυχημένου  εκσυγχρονισμού», φαίνεται να γοητεύτηκαν και από την “σοσιαλιστική” εκδοχή του ακραίου νεοφιλελευθερισμού. Δεν πρόκειται για μια απλή προσχώρηση στο λεγόμενο ρεύμα του εξισωτικού ελευθερισμού (libertarianism) ο οποίος απορρίπτει  την έντονη παρεμβατικότητα του κράτους για να επιβάλει δημόσια κάποιες επιλογές, διότι  κάτι τέτοιο θα αντίβαινε στις αρχές της υποκειμενικής ελευθερίας και του αυτοκαθορισμού. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ο εχθρός του λαού

Γράφει ο Mελέτης Η. Μελετόπουλος*

Το πολιτικό σύστημα βρίσκεται σε προφανή δυσαρμονία με το λαϊκό αίσθημα. Η εμπιστοσύνη της κοινωνίας προς τα κόμματα έχει καταρρεύσει. Το κοινωνικό συμβόλαιο διαρρηγνύεται βίαια.

Η  κυβέρνηση, αφού κατέκτησε την εξουσία με ένα πελώριο ψεύδος («λεφτά υπάρχουν»), έχει στραφεί με μανία εναντίον της κοινωνίας, την οποία κατακρεουργεί  προκειμένου να περισώσει τα ολιγαρχικά της προνόμια. Η άγρια φορολογική επιδρομή, που αναιρεί την ίδια την έννοια της μικρομεσαίας ιδιοκτησίας, είναι το υποκατάστατο της περικοπής δαπανών. Η τρόϊκα δεν ζήτησε φορολογική εξόντωση των μικρών και μεσαίων στρωμάτων, των επιχειρήσεων και των ιδιωτών, η κυβέρνηση την επέλεξε, αρνούμενη να προβεί σε οιαδήποτε σοβαρή περικοπή δαπανών. Αλλά περικοπή δαπανών σημαίνει κλείσιμο των κομματικών εκτροφείων των ΔΕΚΟ, μείωση των υπέρογκων απολαυών των χρυσοκάνθαρων δημοσίων υπαλλήλων, κλείσιμο κάποιων από τα 25(!) πανεπιστήμια όπου βολεύθηκαν οι φίλοι των κομμάτων εξουσίας (και της ψευδοανανεωτικής αριστεράς), σημαίνει περικοπή της κρατικής επιχορήγησης στα κόμματα, κατάργηση των προνομίων της ολιγαρχίας και φυσικά είσπραξη του φόρου από μεγαλοσχήμονες διαπλεκόμενους ολιγάρχες,  φίλους των πολιτικών της Μεταπολίτευσης.  Όχι μόνον αυτά δεν έγιναν, αλλά σύμφωνα με την τελευταίας έκθεση της Τραπέζης Ελλάδος, το τελευταίο εξάμηνο η κυβέρνηση αύξησε τις δαπάνες και προσέλαβε 24.000 δημοσίους υπαλλήλους(!).

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Το Ραβδί της Κίρκης

Του Μελέτη Μελετόπουλου*

Ο υπουργός Οικονομίας, ως καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, θα γνωρίζει ασφαλώς ότι η εφαρμογή κάθε νόμου προϋποθέτει ένα ελάχιστο όριο κοινωνικής αποδοχής ή έστω ανοχής (στην νομική ορολογία την opinio necessitatis). Το Μεσοπρόθεσμο δεν μπορεί να υλοποιηθεί γιατί κατακρεουργεί όλες ανεξαιρέτως τις κοινωνικές τάξεις και επαγγελματικές κατηγορίες: τα κατώτερα και τα μεσαία στρώματα, τους μικροϊδιοκτήτες και τους μεγαλοϊδιοκτήτες, τους μισθωτούς αλλά και τους εισοδηματίες, τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες αλλά και τους μεγάλους επενδυτές.

Η «εισφορά αλληλεγγύης»  και οι νέοι συντελεστές φορολόγησης, η μείωση του αφορολόγητου ορίου στα 8.000 ευρώ με αποτέλεσμα την επιβάρυνση των μισθωτών με φόρο ίσο έως το ήμισυ ενός μισθού, η μείωση του αφορολόγητου ορίου ακίνητης περιουσίας στα 200.000 ευρώ (έτσι  θα πρέπει να πληρώσει τεράστιο φόρο ένας άνεργος κληρονόμος κατοικίας ή ένας μισθωτός ιδιοκτήτης με στεγαστικό), το τέλος επιτηδεύματος στους ελεύθερους επαγγελματίες, η φορολόγηση βάσει των στοιχείων του προηγούμενου οικονομικού έτους (δηλαδή ο κατεστραμμένος εφέτος επιχειρηματίας ή ο απολυμένος εφέτος μισθωτός θα κληθούν να πληρώσουν φόρο για το εισόδημα που…είχαν και που δεν έχουν πλέον) αποτελούν παρανοϊκά μέτρα που δεν υπάρχει καμμία περίπτωση να γίνουν αποδεκτά χωρίς μαζικά φαινόμενα ανυπακοής ή και αυτοδικίας.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αστυνομία και Κοινωνία

Του Ραφαήλ Καλυβιώτη*

Η αντιμετώπιση της αστυνομίας αλλά και γενικότερα των αστικών θεμελίων μίας κοινωνίας αποκαλύπτει με ιδιάζοντα τρόπο την σχέση μεταξύ κράτους και κοινωνίας.

Κατά την τόσο πολυσυζητημένη μεταδικτατορική περίοδο, δηλαδή μία περίοδο ισχυρών πολιτικοκοινωνικών αλλαγών, η δυσαρέσκεια της κοινωνίας γιγαντώνεται προοδευτικώς και εκφράζεται με αντίθεση στις συμβολικές προεκτάσεις της πολιτικής. Καθώς δε, η διαφθορά στην Ελλάδα απετέλεσε επαγγελματικό άθλημα των εκάστοτε πολιτικών ηγεσιών, υπό το βάρος ενός σκανδαλώδους τύπου που κερδοσκοπούσε από τα ιδιωτικά σκάνδαλα και λίγο ασχολείτο με την ουσία της πολιτικής, η ευρεία δυσαρέσκεια έχει τραυματίσει σοβαρά την ποιότητα και το επίπεδο νομιμοποιήσεως της αστικής Δημοκρατίας της χώρας. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Να αυξηθεί η στρατιωτική θητεία

Του Μελέτη Η. Μελετόπουλου*

Είναι προφανές ότι η Ελλάδα έχει εισέλθει σε φάση αποσταθεροποίησης. Αυτή  ασφαλώς συνδέεται με την εφαρμογή του μνημονίου και των οδυνηρών μέτρων κάθαρσης της συσσωρευμένης κόπρου του Αυγείου. Η πολιτική όμως της κυβέρνησης αποσκοπεί στην μείωση του ελλείμματος κυρίως  μέσω της συρρίκνωσης της αγοραστικής δύναμης της μεσαίας τάξης και των ασθενέστερων στρωμάτων. Ταυτόχρονα το πολιτικό σύστημα συνολικά προσπαθεί να διασώσει τα προνόμιά του, αδυνατεί να χαράξει κάποια  στοιχειώδη αναπτυξιακή προοπτική και αρνείται πεισματικά να αποβάλει τους ενόχους και να τιμωρήσει τους υπευθύνους της χρεωκοπίας και της υπεξαίρεσης του δημοσίου χρήματος. Αυτά έχουν εξοργίσει την κοινή γνώμη και την εξωθούν σε εξωθεσμικές ενέργειες. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΟΒΙΕΤΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Του Μελέτη Η. Μελετόπουλου*

Η χρεωκοπία της Ελλάδας και η έλευση του μηχανισμού της Τρόϊκας οδήγησαν αναγκαστικά σε αποκάλυψη πληθώρας στατιστικών στοιχείων σχετικά με το εύρος,την δομή και την ποιότητα του δημόσιου τομέα.Σήμερα διαθέτουμε πληρέστερη εικόνα,και επομένως μπορούμε να εξαγάγουμε ασφαλέστερα συμπεράσματα.

Ένα βασικό συμπέρασμα είναι ότι η δομή της πολιτικής,της οικονομίας, της κοινωνίας και συνολικά του κράτους της Μεταπολίτευσης παρουσιάζει τεράστιες ομοιότητες με το σοβιετικό μοντέλο,και μάλιστα αυτό της ύστερης περιόδου του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ: ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ

Του Α. Μάνθου

Στις 7 και 14 Νοεμβρίου 2010, οι Έλληνες πολίτες κλήθηκαν να συμμετάσχουν στις εκλογές για την ανάδειξη των τοπικών αρχών των νέων «καλλικρατικών» δήμων και περιφερειών. Τα αποτελέσματα των εκλογών κρίθηκαν και αναλύθηκαν ήδη εκτενώς και ποικιλοτρόπως. Στο παρόν κείμενο επιχειρείται μία ακόμη «ανάγνωση» των εκλογικών αποτελεσμάτων, για το λόγο ότι είναι σχεδόν βέβαιο πως η οπτική που υιοθετείται εδώ πρόκειται να μείνει σκόπιμα στο περιθώριο των παραπάνω αναλύσεων, πρέπει όμως να επισημανθεί και να τονιστεί. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η Ιστορία Δικαιώνει Τον Πλάτωνα: Το Παράδειγμα του Παναγιώτη Κανελλόπουλου

Του Μελέτη Η. Μελετόπουλου*

Αναδημοσίευση του άρθρου από το Βήμα Ιδεών,  Σαββατο 2 Οκτωβρίου 2010

Στο ερώτημα εάν η εμπλοκή των διανοουμένων στην νεοελληνική πολιτική ζωή υπήρξε θετική ή αρνητική, θεωρώ κορυφαίο παράδειγμα τον βίο και την πολιτεία του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, που υπήρξε ταυτόχρονα πρωταγωνιστής τόσο στην πολιτική όσο και στην πνευματική ζωή της Ελλάδας κατά τον Εικοστό Αιώνα. Όσοι  τον γνώρισαν μετά το 1974, αποστασιοποιημένο πιά από την τρέχουσα πολιτική, δεν είχαν άμεσες εντυπώσεις  από τον Κανελλόπουλο ως ηγέτη της σκληρής μετεμφυλιακής Δεξιάς και μπόρεσαν να δούν σ’αυτόν κάτι πολύ σημαντικότερο:έναν χαρισματικό συγγραφέα και δάσκαλο. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η Αναπροσαρμογή θα είναι βίαιη

Του Μελέτη Η. Μελετόπουλου*

Ο κύκλος των οικονομικών αναλυτών που υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα θα αποφύγει την δημοσιονομική κατάρρευση περιορίζεται ήδη στους ενδιαφερόμενους Ευρωπαίους ιθύνοντες (Τρισέ,Ρέν κλπ.), που ανησυχούν μήπως η πτώχευση της χώρας συμπαρασύρει το ευρωπαϊκό οικονομικό οικοδόμημα. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η νέα εκδοχή του σοσιαλισμού

Του Όθωνα Ιακωβίδη

Ο σοσιαλισμός, ως πολιτική κοσμοθεωρία, βρήκε, τελευταίως στην Ελλάδα, μία νέα έκφανση.

Ο Πρόεδρος της Διεθνούς του Σοσιαλισμού, κ. Γιώργος Παπανδρέου, αφού προβληματίσθηκε επίπονα, όλα αυτά τα χρόνια, για την μερική αποτυχία τού «δημοκρατικού σοσιαλισμού» και τη παταγώδη αποτυχία τού «υπαρκτού σοσιαλισμού», παρουσιάζει στη διεθνή πολιτική σκέψη, αλλά και πρακτική, την εντελώς νέα εκδοχή της εφαρμογής (από τα σοσιαλιστικά κόμματα) τού «ανύπαρκτου σοσιαλισμού». Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Επιστροφή στο 1946;

Του Μελέτη Η. Μελετόπουλου*

Το 1946, ενώπιον του Ελληνικού λαού, ετέθη το δίλημμα μεταξύ της αστικής δημοκρατίας (με όλα τα ελαττώματα μίας βασιλευομένης, αυταρχικής, πελατειακής και φαυλοκρατικής αστικής δημοκρατίας βαλκανικού τύπου) και του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού. Μαζικά και ξεκάθαρα, το εκλογικό σώμα επέλεξε την πρώτη. Επειδή το ΚΚΕ δεν συμβιβάσθηκε με την απόφαση του Ελληνικού λαού, χρειάστηκε και ένας τριετής εμφύλιος πόλεμος για να αποτραπεί η μετατροπή της Ελλάδας σε κομμουνιστική δικτατορία. Η Αριστερά πλήρωσε την επιλογή της, όπως ήταν αναμενόμενο, με την πολιτική της δίωξη και απομόνωση επί δεκαετίες. Ταυτόχρονα, όμως, εγκαθιδρύθηκε σκληρό κατασταλτικό αντικομμουνιστικό καθεστώς, τουλάχιστον μέχρι το 1974. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

3 μικρές, σημερινές μεταρρυθμίσεις

Του Αιμίλιου Κωστόπουλου

Σημαίνει η απειλή χρεοστασίου ότι η ζωή σταματάει στο ταμείο; Όχι. Μήπως θα έπρεπε η κυβέρνηση να ησυχάσει τώρα που έκανε την κακή της οικονομική πολιτική, αυξάνοντας φόρους και αφήνοντας τις επενδύσεις στο έλεος της γραφειο-κομματοκρατίας (για γραφειοκρατία και κομματοκρατία πάνε μαζί, στο ίδιο σακάκι βρίσκονται οι τσέπες). Όχι βέβαια. Ορίστε 3 προτάσεις που ξεδιαλύνουν λίγο το θρήνο και την υποκρισία, καθώς στην Ελλάδα στήνεται το θέατρο του παραλόγου αντί της αυτοκριτικής, όταν όλοι μας κοιμόμαστε ήσυχοι τα βράδια αφού το πρωί έχουμε λοιδορήσει τα τωρινά χαρακτηριστικά της φυλής μας (ένα κρίσιμο χαρακτηριστικό της παρεξηγημένης/αποθεωμένης μας ιστορίας που λειτουργεί σα βήμα στις θεωρίες συνωμοσίας είναι η μετατόπιση από κοινωνιολογικές θεωρήσεις σε λαϊκές βιολογίες). Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ο “ντεμέκ” σοσιαλισμός και η αποκαθήλωσή του

Του Όθωνα Ιακωβίδη

Άκουσα, μαζί με όλο τον Ελληνικό λαό, τον πρωθυπουργό να δηλώνει βαρύγδουπα και επισήμως, από του βήματος της Βουλής, ότι τα μέτρα που παίρνει, είναι εντελώς έξω από τις Αρχές, την ιδεολογία και επιδιώξεις του κόμματός του, αλλά αναγκάζεται να τα εγκρίνει και να τα πάρει, ενώ δεν τα εγκρίνει και δεν τα θέλει. Έμεινα εμβρόντητος και δεν πίστευα στ’ αυτιά μου, διότι τον άκουγα να παραδέχεται ευθέως, ως πραγματικότητες, δύο δραματικές αποκαλύψεις, καθόλου κολακευτικές για το πρόσωπό του και το κόμμα/κίνημα του οποίου ηγείται: Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ένα εντελώς νέο οικονομικό σύστημα. Η λύση στα αδιέξοδα του σημερινού.

Του Γαβριήλ Πανάγου*

Για να ξεφύγουμε από ένα σύστημα, το οποίο παγκοσμίως δημιουργεί προβλήματα στον εαυτό του αλλά κυρίως πολλές αδικίες στις ανθρώπινες κοινωνίες, πρέπει να προχωρήσουμε σε κάτι εντελώς διαφορετικό. Βέβαια για κάτι τέτοιο θα υπάρχει αμέσως αντίδραση με απόρριψή του από τους περισσότερους ανθρώπους. Ο άνθρωπος συνηθίζει σε κάτι και νομίζει ότι δεν γίνεται διαφορετικά, του γίνεται αδιαφιλονίκητη πεποίθηση ότι δεν μπορεί ν’ αλλάξει κάτι, προσπαθεί να διορθώσει μερικά πράγματα αλλά πάντα μέσα στο κατεστημένο σύστημα, έτσι λοιπόν δικαιολογημένα λέγεται: «συνήθεια δευτέρα φύσις». Αν κάποιος τον μεσαίωνα υποστήριζε δημόσια ότι η Γη είναι σφαιρική, περιστρέφεται και δεν είναι το κέντρο του κόσμου, οι τότε σοφοί της εποχής, κυρίως θεολόγοι, ή θα τον χαρακτήριζαν ανισόρροπο ή ακόμη και αιρετικό και μπορεί να τον καταδίκαζαν σε θάνατο στην πυρά.

Με αυτά σας προετοιμάζω γι αυτά που θα προτείνω, για να μην τα απορρίψετε αμέσως αλλά απλώς να τα σκεφθείτε ουδέτερα και ίσως να βρείτε και τρόπους βελτίωσής τους, ώστε να μπορέσουν να εφαρμοστούν κάποτε μειώνοντας τις αντιδράσεις που προφανώς θα παρουσιαστούν στην αρχή. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Περί Δικαίου το ανάγνωσμα

Του Κών/νου Ι.  Καρυστινού*

Πώς φτάσαμε ως εδώ?

Η Ελλάδα ως γνωστόν θεωρείται όχι άδικα η κοιτίδα του παγκόσμιου πολιτισμού, αλλά και η γενέτειρα της Δικαιοσύνης.

Οι αρχαίοι Έλληνες με την Εκκλησία του Δήμου, εγκαθίδρυσαν την έννοια της δημοκρατικής διακυβέρνησης με την παρουσία και τη συμμετοχή του λαού.

Αυτό το απλοϊκό σύστημα εξελίχθηκε στο πέρασμα των αιώνων και σήμερα μια δημοκρατική κοινωνία έχει ως στυλοβάτες τις τρεις ανεξάρτητες εξουσίες: Νομοθετική, Εκτελεστική, Δικαστική.

Στην Ελλάδα του 2010, οι τρεις αυτές εξουσίες με απόλυτη ευθύνη των κατά καιρούς κρατούντων, είναι τόσο διαπεπλεγμένες μεταξύ τους, που αποτελούν πλέον σημαντικότατο – ίσως τον σημαντικότερο – ανασταλτικό παράγοντα όχι μόνο για την πρόοδο, αλλά ακόμα και την ίδια την υπόσταση του κράτους. Και εξηγώ: Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Πόσο θα κρατήσει η ύφεση;

Του Μελέτη Η. Μελετόπουλου*

Οι γνωστοί τρόποι εξόδου από την ύφεση δεν μπορούν να εφαρμοστούν στην Ελληνική περίπτωση

Σε προηγούμενα άρθρα μου κατά την περασμένη εικοσαετία1 είχα προβλέψει, βάσει της κοινής οικονομικής λογικής, την αναπόφευκτη δημοσιονομική κατάρρευση της χώρας. Επίσης είχα εγκαίρως προβλέψει και μάλιστα προειδοποιήσει για την φούσκα του χρηματιστηρίου έναν χρόνο πριν αυτή εκραγεί, κερδίζοντας ειρωνικά σχόλια και τον τιμητικό τίτλο της «Κασσάνδρας».Πιο πρόσφατα υποστήριξα ότι η ύφεση της Ελληνικής οικονομίας θα είναι μακροπρόθεσμη και θα συνοδευτεί από κοινωνική και πολιτική αποσταθεροποίηση, ίσως δε θα έχει επιπτώσεις στα εθνικά θέματα. Αυτήν την φορά ήρθε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και με έκθεσή του διέψευσε όσους αυτο-εφησυχάζονταν με την βεβαιότητα ότι “η ύφεση θα κρατήσει δύο-τρία χρόνια” . Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ Η ΠΕΡΙΣΤΟΛΗ ΤΩΝ ΔΑΠΑΝΩΝ-ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΑΝΑΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Του Μελέτη Η. Μελετόπουλου*

Συγχωνεύσεις οργανισμών, κατάργηση προκλητικών προνομίων και παγκοσμίως πρωτότυπων επιδομάτων,αναστολή διορισμών στο δημόσιο κλπ. είναι μεν απαραίτητα μέτρα για την δημοσιονομική σωτηρία της χώρας.Αλλά δεν πρόκειται να αποδώσουν μεσοπρόθεσμα,ούτε να γίνουν αποδεκτά χωρίς κοινωνική έκρηξη και πολιτική αποσταθεροποίηση, εάν δεν εφαρμοστούν αναλογικά σε προνομιούχους και μη.Ξεκινώντας ασφαλώς από τους πρώτους. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Το Ρήγμα

Του Δημήτρη Ζιαμπάρα*

Επιτέλους υπήρξε το ρήγμα που απαιτούνταν για να επέλθει το τέλος του παρόντος πολιτικού σκηνικού. Το κυβερνητικό κόμμα πηγαίνει από το καλό στο καλύτερο και το μείζονος αντιπολίτευσης κόμμα από το κακό στο χειρότερο. Από την μεταπολίτευση και μετά ποτέ η διαφορά στα δύο μεγάλα κόμματα δεν υπήρξε τόσο μεγάλη. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αρέσει σε %d bloggers: