Δούρειος Ίππος

Ιστοχώρος πολιτικής ανάλυσης και διαλόγου

Επιστροφή στο 1946;

Του Μελέτη Η. Μελετόπουλου*

Το 1946, ενώπιον του Ελληνικού λαού, ετέθη το δίλημμα μεταξύ της αστικής δημοκρατίας (με όλα τα ελαττώματα μίας βασιλευομένης, αυταρχικής, πελατειακής και φαυλοκρατικής αστικής δημοκρατίας βαλκανικού τύπου) και του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού. Μαζικά και ξεκάθαρα, το εκλογικό σώμα επέλεξε την πρώτη. Επειδή το ΚΚΕ δεν συμβιβάσθηκε με την απόφαση του Ελληνικού λαού, χρειάστηκε και ένας τριετής εμφύλιος πόλεμος για να αποτραπεί η μετατροπή της Ελλάδας σε κομμουνιστική δικτατορία. Η Αριστερά πλήρωσε την επιλογή της, όπως ήταν αναμενόμενο, με την πολιτική της δίωξη και απομόνωση επί δεκαετίες. Ταυτόχρονα, όμως, εγκαθιδρύθηκε σκληρό κατασταλτικό αντικομμουνιστικό καθεστώς, τουλάχιστον μέχρι το 1974.

Η αντίθεση προς τα μέτρα της κυβέρνησης Παπανδρέου, που στην ουσία υπαγορεύθηκαν ως όρος δανεισμού από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Γερμανία, εκφράζεται ήδη από ένα ετερόκλητο φάσμα πολιτικών κομμάτων, ομάδων, γκρουπούσκουλων και προσώπων, κυρίως της Αριστεράς. Χρησιμοποιούνται πολλά επιχειρήματα και συνθήματα, η (υπαρκτή) κοινωνική  αδικία πολλών μέτρων, αλλά και θεωρίες συνομωσίας, τα διεθνή τοκογλυφικά κυκλώματα, ο ανθελληνισμός των Γερμανών κλπ. Επίσης καταγγέλεται το δικομματικό σύστημα εξουσίας της Μεταπολίτευσης (κανείς δεν καταγγέλλει βεβαίως το ίδιο το εκλογικό σώμα ή έστω το μέρος του εκείνο που ανέδειξε τα τελευταία τριάντα χρόνια ανέντιμους, φαύλους και ανίκανους πολιτικούς, οι οποίοι οδήγησαν την χώρα στην χρεωκοπία. Και κανείς, ούτε κάν η υποτιθέμενη αντακαπιταλιστική Αριστερά μας, δεν καταγγέλλει το κυρίαρχο υπερκαταναλωτικό και αντιπαραγωγικό μοντέλο της Μεταπολίτευσης, εν τέλει το κυρίως υπεύθυνο για την χρεωκοπία μας).

Οπωσδήποτε, ουδείς προτίθεται να στερήσει από την Αριστερά το δικαίωμα να απορρίψουν και να καταψηφίσουν την συμφωνία με το ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η ελευθερία του έστω και ατεκμηρίωτου, δημαγωγικού, λαϊκιστικού κλπ. λόγου όπως και της ψήφου είναι αναφαίρετο δικαίωμα και η ουσία της Δημοκρατίας. Τα οποία όμως πρέπει να σέβονται οι πάντες.

Αλλά τις τελευταίες μέρες παρακολουθούμε μία διολίσθηση της Αριστεράς εν συνόλω σε επαναστατικού τύπου πολιτικές εξαγγελίες. Τα περί μη σεβασμού του «αστικού συντάγματος», τα περί επιλογής «πεζοδρομιακών λύσεων», η εξαγγελία δημιουργίας «νέου ΕΑΜ» ακούστηκαν από χείλη ηγετικών στελεχών τόσο του ΚΚΕ όσο και του Συνασπισμού. Στην ουσία, οι δύο κοινοβουλευτικές δυνάμεις της Αριστεράς προσχωρούν σταδιακά στην ιδεολογία των εξωκοινοβουλευτικών οργανώσεων της άκρας αριστεράς, επαληθεύοντας την αρχή της Πολιτικής Επιστήμης ότι τελικώς οι μετριοπαθέστεροι πολιτικοί σχηματισμοί  ενός χώρου αφομοιώνονται από την λογική των πιο αδίστακτων και ακραίων.

Επίσης, είναι πιθανό η ιδεολογική αγκύλωση του ΚΚΕ στον «λενινισμό-σταλινισμό» να έχει οδηγήσει ορισμένα στελέχη του στην ψευδαίσθηση ότι ήγγικεν η ώρα της κρίσεως για τον εγχώριο καπιταλισμό (που δεν υπάρχει στην πραγματικότητα), οπότε είναι η ώρα της ανατροπής του, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα από τα λενινιστικά εγχειρίδια. Η δε κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων το 1989 απολύτως τίποτε δεν εδίδαξε στο ΚΚΕ, το οποίο σε πρόσφατο συνέδριό του δικαίωσε πλήρως τον σταλινισμό.

Στην ετεροχρονισμένη αυτή επαναστατική διάθεση της Αριστεράς έχει προσχωρήσει και το άλλοτε δημοκρατικό και  ευρωπαϊκό μικρό κόμμα του Συνασπισμού, που το 1968 αποκόπηκε από το μητρικό ΚΚΕ, διότι διαφωνούσε με την επαναστατική του εμμονή και την εξάρτησή του από την Σοβιετική ΄Ενωση.

Αυτά θα μπορούσαν να αποτελούν απλώς ιδεοληψίες και φαντασιώσεις, αν δεν υπήρχε κλίμα κοινωνικής έκρηξης και εάν δεν υπήρχαν οι τρεις νεκροί της προηγούμενης Τετάρτης. Η Αριστερά, επιλέγοντας την οδό της «ταξικής σύγκρουσης» και της εκτροπής από τις ομαλές κοινοβουλευτικές διαδικασίες, στην ουσία αισθάνεται ότι ήρθε η ώρα της ιστορικής της δικαίωσης για την ιστορική ήττα της το 1949 και την επί δεκαετίες πολιτική της περιθωριοποίηση. Αλλά η επιλογή της οδηγεί σε χαοτικές εξελίξεις, βία, κατάλυση της δημόσιας τάξης και γενικευμένη ανασφάλεια.

Και ναι μεν η Αριστερά δεν υπάρχει καμμία απολύτως περίπτωση να επικρατήσει με παρόμοιες πεζοδρομιακές διαδικασίες, αλλά νομοτελειακά η πολιτική της θα προκαλέσει το αντίθετο ακριβώς αποτέλεσμα: θα ενεργοποιήσει στην ελληνική κοινωνία εμφυλιοπολεμικές μνήμες, αντιδραστικά αντανακλαστικά και ακραίες αμυντικές συμπεριφορές. Τελικώς η Αριστερά θα νομιμοποιήσει την ανάδειξη δυναμικών,  «βοναπαρτικών» λύσεων, που θα  οδηγήσουν και πάλι στο περιθώριο και την Αριστερά και τις δημοκρατικές διαδικασίες.

*Διδάκτωρ Κοινωνικών και Οικονομικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης

Advertisements

2 responses to “Επιστροφή στο 1946;

  1. Γιώργος Βαμβακούσης Μαΐου 11, 2010 στο 12:23 μμ

    Πράγματι, το εκλογικό σώμα ή έστω το μέρος του εκείνο που ανέδειξε τα τελευταία τριάντα χρόνια ανέντιμους, φαύλους και ανίκανους πολιτικούς, οι οποίοι οδήγησαν την χώρα στην χρεωκοπία. Το ερώτημα είναι αν δόθηκε η ευκαιρία στο εκλογικό σώμα να εκφραστεί δημοκρατικά.
    Νομίζω πως όχι και να μερικοί από τους λόγους:
    – Το εκλογικό σύστημα
    – Η κατ’ επίφασιν μόνο Δημοκρατία
    – Η ευθύνη είναι κατά κύριο λόγο στους ηγέτες και όχι στους πολίτες
    Εν κατακλείδι:
    Την υπεξαίρεση δημόσιας περιουσίας από πολιτικούς θα πρέπει να την καταδικάζομε σαν φασιστική πράξη. Όλοι έχομε καταλάβει ότι αυτή η Κυβέρνηση καλύπτει τους καταχραστές όπως ακριβώς και οι Ευρωπαίοι Γερμανοί και άλλοι διότι ήταν και είναι το εργαλείο των πωλήσεων της παραγωγής τους. Για την αποφυγή λοιπόν των χειρότερων ας δράσομε αποφασιστικά:
    1. Να δημιουργήσομε κίνημα της παραγωγικής τάξης, δηλαδή των ανθρώπων που παράγουν και βλέπουν την δυνατότητα τους αναξιοποίητη: εργάτες, επιστήμονες, γεωργούς, βιοτέχνες, βιομήχανους, επαγγελματίες, υπάλληλους σε παραγωγικές δραστηριότητες του δημόσιου τομέα, ιερείς με πραγματική κοινωνική προσφορά, και άλλους, αναστέλλοντας έστω προσωρινά τους διαχωρισμούς σε αριστερούς και δεξιούς.
    Σύνθημα να είναι: ή αυτοί (της παρακμής και του ΔΝΤ) ή εμείς (της παραγωγής), δεν πάει άλλο !
    2. Καμμιά εμπιστοσύνη σε αυτούς τους Βολευτές του πολιτικού »συστήματος» των 300.
    Να αντικατασταθούν άμεσα με Συντακτική Εθνοσυνέλευση, νέο Σύνταγμα και εκλογές με απλή αναλογική και αποκλεισμό των σημερινών εν ενεργεία πολιτικών αξιωματούχων.
    Οι αγορές θα πεισθούν πολύ καλλίτερα από μια τέτοια δραστική εξέλιξη, διότι αυτό που τις προβληματίζει είναι ακριβώς η ανυπαρξία στοιχειωδώς ευνομούμενου κράτους στην Ελλάδα.

  2. Δημήτριος Ελένης Νοέμβριος 10, 2010 στο 1:59 μμ

    Αναλογιζόμενοι τα εκλογικά αποτελέσματα τις 7-11-10, σε ό,τι αφορά το Δήμο Αθηναίων, είναι προφανές οτι ο επίλογος του άρθρου τα αποδίδει με προφητική ακρίβεια.Βεβαίως ο συντάκτης δεν είναι προφήτης αλλά ένας σκεπτόμενος άνθρωπος ο οποίος εστιάζει στο αυτονόητο και όχι στο αυτό-ανόητο, όπως κάνουν οι σημέρινοι «πολιτικοί ηγέτες».
    Μακάρι να διάβαζαν και εκείνοι «Μελετόπουλο»…τίποτε άλλο!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: